Ανευθυνότητα

Κι ύστερα από αμέτρητα βυθισμένα ξενύχτια
στην αλκοόλη και τις αναμνήσεις,
όλα σου τα δροσερά καλοκαίρια
θα περάσουν μπροστά από τα μάτια σου
και θα πειράξουν τις μικρές ρυτίδες 
που ντύνουν τα λακκάκια από το χαμόγελό σου.
Η καρδιά σου θα φτερουγίσει με τα νιάτα
-τι ωραία, τι χαρά, τι ξεγνοιασιά!-
και θα σκουπίσεις κρυφά
το αλμυρό νεράκι από τα αυλάκια
στο κάτω βλέφαρο,
θα το πιεις σαν κοινωνία
-οι θύμησες είναι κόκκινο γλυκό κρασί,
βάλσαμο για κείνους 
που στα νιάτα τους αμάρτησαν
και τώρα πια διάγουν
τον ήρεμο βίο,
όχι από επιλογή
ούτε από ανάγκη της ψυχής,
αλλά από επιβολή των ευθυνών
που φέρνουν οι πρώτες άσπρες τρίχες.
-Αχ και να 'μουν πάλι ανεύθυνος!
Όχι γελαστός, όχι ευτυχισμένος
ΑΝΕΥΘΥΝΟΣ.


(Διαβάζεται ακούγοντας αυτό.)

Οι βουκαμβίλιες δεν ανθίζουν στο βορρά

Όταν ξεκινούσες τον έρωτα στο βορρά, μια φορά κι έναν χειμώνα, τίποτα δεν προμήνυε ότι θα ετοίμαζες βαλίτσες για το νότο αυτό το καλοκαίρι, για να τον ξανασυναντήσεις. Οι βαλίτσες με το ψάθινο καπελάκι, το αντηλιακό, το μαγιώ, τα λινά και τα φορεματάκια για έναν μήνα ετοιμάστηκαν μέσα σε μια νύχτα και το ταξίδι ξεκινούσε τέλη Ιούλη, πριν καλά το καταλάβεις. Ένα ταξίδι για το οποίο αδημονούσες και που θα σου προσέφερε πολλά, κυρίως ψυχική γαλήνη.

Φόρεσες τα λαχούρια με τα έντονα χρώματα για να τον εντυπωσιάσεις.  Εκείνος αμέσως θυμήθηκε το κορίτσι που ερωτεύτηκε, κι ας είχε να σε δει έναν μήνα. Κι εσύ, θυμήθηκες πώς είναι να αναπνέεις με το πρώτο καλοκαιρινό φιλί. Το σώμα και η καρδιά -ευτυχώς- ποτέ δεν ξεχνούν.

Κάπως έτσι άρχισαν οι μέρες στο νησί. Ημέρες χωρίς υποσχέσεις, μονάχα με ρήματα σε χρόνο ενεστώτα: γελάω, με κοιτάς, ξημερώνει, αγαπιόμαστε. Δυο πρόσωπα μόνο. Εσείς και αυτοί, απλοί κομπάρσοι. 

Κάθε μέρα αμέτρητες εικόνες στο repeat: θάλασσα, γαλάζιο, μάτια, ήλιος, χέρια, αγκαλιά, στήθος, αέρας, λιμάνι, κύματα, δρόμοι, χαράδρα, βράχια, φοίνικες, ποτάμι, άμμος, ροζ, ηλιοβασίλεμα, παιχνίδι, βρεγμένος, φωτογραφίες, χαμόγελα, τουρίστες, σοκάκια, ούζο, μεζές, μπαλκόνι, σκάκι, τραγούδι, αμάξι, καφές, πρωινό, εφημερίδα, μετακόμιση. 

Κι εκείνες οι βουκαμβίλιες... πανταχού παρούσες. Να κρεμιούνται και να γεμίζουν παλιά σπίτια, καινούργια σπίτια, πλατείες πετρόστρωτες και όνειρα με χρώματα του φούξια. Μικρά φούξια λουλούδια που ανθίζουν και πληθαίνουν κάτω απ' τον καυτό ήλιο του νότου, σαν τον έρωτα στην εφηβική καρδιά. Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στην ανάμνηση μιας βουκαμβίλιας κι ενός εφηβικά τρελού έρωτα, θα διάλεγα το δέντρο, για να μου θυμίζει για πάντα το συναίσθημα.

Πίσω, στο σπίτι μου, δεν κατάφερα ποτέ να ζωντανέψω την εικόνα των όμορφων δέντρων. Απέκτησα πολλές βουκαμβίλιες και τους προσέφερα γόνιμο έδαφος και απέραντη υπομονή και αγάπη, μα καμιά δεν άνθισε. Κι αν άνθιζε κάπου κάπου μία, έριχνε τα άνθη της με το πρώτο βοριαδάκι και στέγνωνε η ζωντάνια της. Ό,τι δεν γεννιέται στο κλίμα που του αρμόζει, αργά ή γρήγορα πεθαίνει, αν δεν μπορεί να μεταναστεύσει. Ευτυχώς για μένα, που μπόρεσα επιτέλους να μεταναστεύσω...

Ευτυχώς.

Όλα είναι δρόμος.

Δρόμοι. Έξοδοι. Όχι απλά πράσινες ταμπέλες… διέξοδοι. Όσο μακριά, όσο κοντά, πάντα θα υπάρχει μια διέξοδος για μας, για μένα. Πάντα θα ταξιδεύω και πάντα θα φοβάμαι μήπως δε γυρίσω. Ξέρεις, ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι πως μια μέρα θα θέλω να γυρίσω και δεν θα υπάρχει διέξοδος. Μετά σκέφτομαι ότι είμαι μέσα στην αγκαλιά σου όταν είμαι κοντά, και μέσα στην καρδιά σου όταν είμαι μακριά, και σταματάω να φοβάμαι. Αντίθετα, ελπίζω. Ελπίζω πως κάποια μέρα, θα κάνουμε μαζί το πιο μακρινό ταξίδι και δεν θα θέλουμε να γυρίσουμε, δεν θα ψάχνουμε για τις πράσινες ταμπέλες.

Η γάτα

Θύμισέ μου να σου μάθω να τεντώνεσαι και να ακονίζεις τα νύχια σου σε ψάθινο χαλάκι, σαν τη γάτα. Θα ‘ρθουν καλοκαίρια ζεστά και τεμπέλικα φθινόπωρα και κάπου, κάπως θα πρέπει να σκοτώνεις την ώρα σου… και 7 ζωές είναι πολλές για να σκοτώσεις, μονάχα ξετυλίγοντας κουβάρια.


Όσο για τους γουργουρητούς χειμώνες και τις άνοιξες με τις ορμές… εκεί ψάξε να βρεις γάτο, πάλι να τεντώνεσαι απάνω και να ακονίζεις τα νύχια σου. Είναι μαζόχες οι γάτοι ξέρεις: από τη μια σε διεκδικούν με ουρλιαχτά μέσα στη νύχτα, σαν κλάμα μωρού μοιάζουν, κι από την άλλη δεν σταματούν να γυρνάν τους δρόμους ψάχνοντας… Μη με ρωτήσεις τι. αυτό ακόμα δεν το βρήκα, φοβάμαι να το βρω.

Η θρησκεία, ο έρωτας κι η τέχνη.

Είδα μια εικόνα κι από μπροστά της μικρή φωτιά, έκαιγε το καντηλάκι. Ποιος προσεύχεται πια; Ο απελπισμένος ή ο πιστός; Ο απελπισμένος στην κρίση και ο πιστός πάντα. Όπως και να ‘χει, ο σκοπός επετεύχθη: το μικρό μαγαζί μένει όρθιο εδώ και χρόνια και ο μαγαζάτορας ανταποδίδει τα κέρδη. Φωτισμένος εκείνος, φωτισμένο και το μαγαζάκι στα σκοτάδια.

Είδα μια εικόνα και μέσα της μικρή φωτιά, που ολοένα φούντωνε. Ζευγάρι που κοιτάζεται στα μάτια, μοιράζεται βλέμματα και πιάνεται απ’ το χέρι για να ανέβει την ανηφόρα. Μάλλον αυτοί το έχουν πιάσει απ’ τα μαλλιά το νόημα… Είναι μικρή η ζωή με μεγάλους, όμως, χειμώνες και η ανάγκη για δυο ζεστά χείλη, δυο ζεστές αγκαλιές είναι τεράστια. Είναι δωρεάν και για πάντα θα είναι. Αχ, μόνο να το καταλαβαίνατε και να σκορπούσατε αλλού τα χαρτονομίσματα και τα νομίσματα.

Ο χαμένος Σεπτέμβρης.

Τις μέρες του Σεπτέμβρη τις θυμόμουν δύσκολες, μα όχι τόσο. Νιώθω σα να ξύπνησα από λήθαργο απότομα, λες και πνίγηκα και με επανέφεραν ξανά στη ζωή με το “έτσι θέλω”. Δεν έχασα κανένα επεισόδιο: τα χειμωνιάτικα σε κουτιά ακόμα στη ντουλάπα μαζί με κάποιες δυσάρεστες αναμνήσεις, τα καλοκαιρινά σημάδια να ξεθωριάζουν, η αδράνεια της σχολής παρούσα και τα πρωινά ανύπαρκτα, λόγω ύπνου. Μόνο τα νύχια και τα μαλλιά μου μεγάλωσαν. Φυσιολογικό.

“Με έχουνε στήσει στον τοίχο. Νιώθω το παγωμένο τσιμέντο και τα βλέμματα να με τρυπούν σαν πρόκες, κι ας έχω γυρισμένη πλάτη. Αγχώνομαι όταν δεν βλέπω. Εθελοτυφλώ και δεν υπάρχει συγχώρεση. Όλα γύρω μου προμηνύουν καταστροφή και εγώ γυρίζω, γυρίζω πίσω… δεν πρέπει… ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ! ΣΤΑΜΑΤΑ!”

Το δολοφόνο σου είτε τολμάς να τον κοιτάξεις κατάματα ή προσπαθείς να μην τον εξαγριώσεις.

Αλφαβήτα

Ζωές πάνε, έρχονται, διασταυρώνονται, προσπερνούν ή συγκρούονται, στο τέλος χάνονται στο βάθος του δρόμου. Τι μένει τελικά; Μόνο ρήματα.*

Αγαπάω. Πάντα με το άλφα πριν το τέλος.

Βασανίζομαι. Ακόμα. Είναι το ανόητο παιχνίδι κάποιου που το έγραψε σε όλη την πόλη: εκεί που σε θυμάμαι.

Γυρεύω. Όχι απλά ψίχουλα συναισθημάτων, αλλά αυτό που θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο.

Δαμάζω. Αισθήματα μες στη νύχτα, που σαν κύματα μου ξεσκίζουν σάρκες και όνειρα… συνήθως δεν κοιμάμαι.

Ερεθίζομαι. Τα ψέματα που νομίζεις πως αγνοώ, με εξοργίζουν. Κι όταν ερεθίζομαι αλλιώς, δεν το μαθαίνεις ποτέ.

Ζηλεύω. Το μαξιλάρι που αγκαλιάζει τα μαλλιά σου, την ευτυχία που οι άλλοι έχουν κι εγώ πασχίζω να ξεθάψω από παλιές μνήμες, τα πουλιά που μπορούν και πετάνε. Μόνο αυτά.

Ήμουν. Τότε που ήμασταν. Ποτέ ξανά σε τέτοιο ολοκληρωτικό βαθμό και ποτέ ξανά μαζί σου.

Θυμάμαι μες στη λήθη που επέλεξα, το “τρέχω”. Ανάθεμα αν με κυνήγησε κανείς…

Ιδρώνω. Μπροστά στους εφιάλτες μου δεν ουρλιάζω ποτέ.

Κοιτώ. Βαθιά: σε μάτια, φωτογραφίες, τον ουρανό, τον ήλιο όταν ανατέλλει, μεσουρανεί και δύει. Μόνο αυτό με βοηθάει να καταλαβαίνω.

Λάμπω. Όποτε με κάνεις να χαμογελάω από ευτυχία. Αυτόφωτη.

Μισώ. Δεν θα μπορέσω ποτέ, το “απεχθάνομαι” μου κάνει.

Νευριάζω. Μόνο όταν μου πατήσουν τον κάλλο. Και τρέχα να κρυφτείς.

Ξεχνάω, ξεπερνάω, ξεπερνιέμαι, ξαναζώ. Πολλά. Προσπαθώ να ξεχάσω και ταυτόχρονα να ξαναζήσω ό,τι κάποτε μου πρόσφερε την αθανασία μέσα στα εφήμερα. “Να ξεπερνάς, να μην ξεπερνιέσαι” μου είπες.

Ονειρεύομαι. Μέχρι να πεθάνω, μέχρι την τελευταία ανάσα και ρανίδα του αίματός μου, ατέρμονα και πεισματικά, πιο δυνατά έως ότου νικήσω το αδύνατο.

Περνάω. Από τις ζωές τους και αφήνω πάντα ένα σημάδι να με ορίζει μέσα τους.

Ριζώνω όπου μου δείξουν αγάπη και μου πουν “σαν στο σπίτι σου!”.

Συγχωρώ. Τους αδύναμους, όχι τους ανόητους από επιλογή, τον εαυτό μου ενίοτε, όταν δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω.

Τιμωρώ. Εμένα. Εσένα. Συνέχεια. Για να μάθεις επιτέλους να αγαπάς.

Υποφέρω από σύνδρομο στέρησης όλων των αγαπημένων μου. Γι’ αυτό δεν θα καλυφτώ συναισθηματικά από κανέναν και τίποτα.

Φεύγω. Όποτε μπορώ, φτιάχνω βαλίτσα κι όπου με βγάλει. Αρκεί να μην πνίγομαι.

Χαμογελάω απλόχερα σε όλους γιατί, ό,τι κι αν έχουν κάνει, τους αξίζει αυτό το μικρό δώρο επιβίωσης.

Ψάχνω και θα ψάχνω αιτίες και αφορμές να νιώθω.

Ωθώ στα άκρα την ψυχή μου για να είναι γεμάτη όταν έρθει η ώρα να κριθώ.

*credits to vatraxokoritso

Παραμύθι

Βιαστικό παιδί πού πας; Τρέχεις και οι αναμνήσεις σου ανεμίζουν καθώς απομακρύνεσαι… Στάσου! Σου ‘πεσαν δυο όνειρα! Δεν ανησυχείς, φωνάζεις από μακριά, “θα κάνω καινούργια, γυαλιστερά και μεγάλα”! Τι αθωότητα, σκέφτομαι. “Τι ανοησίες, πόσο αφελές!” κραυγάζει η φωνή στο μυαλό μου και δυο μάτια που καίνε, με καρφώνουν. Ανατριχιάζω. Στρέφω το βλέμμα μου στη στροφή που πέταξε το παιδί. Μάνα δεν έχει; Να του μάθει να μην απομακρύνεται μονάχο, να μην μιλάει σε ξένους, να είναι ολιγαρκές και ευγενικό, επιφυλακτικό με όποιον το κοιτάει επίμονα, εγκάρδιο με όσα το περιβάλλουν με αγάπη. Α, και να μην τα παρατάει.

Όχι, είναι ορφανό από μάνα, πατέρα και σκοτούρες. Θα τα μάθει όλα με τον δύσκολο τρόπο, μεγαλώνοντας πολλά πολλά λάθη, παίζοντας κρυφτό και κυνηγητό με λυσσασμένους ανθρώπους και καλοκάγαθα ζώα. Έτσι το διάλεξε η ζωή. Αν είχε επιλογή, ίσως και να γινόταν κακομάθημενο παλιόπαιδο, με όλα τα χρυσά και τ’ ακριβά του κόσμου, μα σίγουρα όχι τα πολύτιμα. 

Σκόρπια

take one note at a time. now stick with each one's rhythm. this is music. and this is life. 

Με πόσα τρέχει το μυαλό; Σίγουρα τα πόδια δεν το φτάνουν. Τα "αν" και τα "ίσως" και τα "θα" είναι τα εμπόδια που μοιάζουν να διογκώνονται όσο φτάνεις στο τέρμα... τα μπάσταρδα! Πανικός. Βάλε στη γραμμή τα βήματα και στη σειρά τις σκέψεις. Τίποτα στην αναμονή. Ό,τι δεν κινείται, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Δεν είναι λαβύρινθος ρε! Απλά ζωή είναι.

Γυναίκα.

Είναι άγρια.

Θυμίζει κάτι από μαγεία κάποιο ξεχασμένο καλοκαίρι στο νησί. Δάσος τριγύρω κι εκείνη να σου ψιθυρίζει παρθένα μυστικά κάτω απ’ τα δέντρα που λατρεύει και να τρέχει ξυπόλητη. Γέλιο δυνατό, σχεδόν πρωτάκουστο και επικίνδυνο. Πονηρό ζώο. Το ποθείς αυτό τ’ αγρίμι, κι άλλο τόσο θες να το αφήσεις ελεύθερο κι όπου σε βγάλει… στον Παράδεισο μια φορά, στην Κόλαση εκατό.

Είναι τρυφερή.

Όσο γαλήνια, άλλο τόσο απρόβλεπτη. Ξεσπάει όπως το κύμα στον βράχο. Η μάνα της και η μάνα όλων της το έμαθε. Δεν γίνεται αλλιώς. Κάτι νανουρίσματα ψιθυρίζει τη νύχτα και την ημέρα πλέκει: ιστορίες για αγάπες και όμορφους ανθρώπους, εγκώμια των φιλάνθρωπων, συμβουλές επί συμβουλών για το “πώς” και το “γιατί” και όλα τα αναπάντητα ερωτήματα. Χαϊδεύει πληγές και γιατρεύει την ψυχή κάθε μέρα, όπως σκουπίζει επιμελώς τη σκόνη από τα έπιπλα –κάθε μέρα. Πανάρχαιο βάλσαμο, από πλευρό φτιαγμένη, μα ολόκληρη όπως κανείς. Πρότυπο.

Σχεδια-ζω.

Πάντα σχεδίαζα τον φανταστικό αγαπημένο σε tabula rasa, κάθε φορά και διαφορετικό σχέδιο και διαφορετικό λευκό χαρτί. Βολικό.

Ένας ψηλός, με μαύρα μαλλιά και πράσινα μάτια ήταν ο πρώτος και ήταν ονειρικός: ένας βρώμικος πρίγκιπας που με πήρε με το σαραβαλάκι του και χαθήκαμε στο δάσος. Αυτό ήταν και το πρώτο μου φιλί και ξύπνησα έχοντας τη γεύση του στα χείλη μου. Από τότε κατήργησα τις λευκές κόλλες και πάντα υπήρχε η δική του μορφή στο σχέδιο.

Δεν άργησε να έρθει ο έρωτας. Κι ήταν η ωμή του όψη, η μονόπλευρη. Κάπου αστόχησε, κάπου ξαστόχησα και δεν θυμάμαι πια. Η κοροϊδία χαράχτηκε κι ας μην ήταν ποτέ στα σχέδια.

«Είναι τα τραγούδια που με πήραν απ’ το χέρι, κάτι στιχάκια σαλεμένων εραστών».

Από μικρή κρατιόμουν σφιχτά από το χέρι των γονιών μου. Τώρα κρατιέμαι σφιχτά από τα όνειρά μου. Αυτά βρίσκουν αντίκρισμα στα τραγούδια, σε μελωδίες άλλων και στίχους λες, δικούς μου. Φαντάζομαι νύχτα, μετά από ποτά, τσιγάρα, κατεστραμμένες στιγμές, άκυρες, μετανιωμένες, χαρτί και μολύβι πάλι με τσιγάρο στο στόμα, καλεσμένη σε μικρό στρογγυλό ξύλινο τραπέζι η έμπνευση, να γίνεται φίλη και κατάρα.  Φίλη στη μοναξιά, κατάρα γιατί αν δεν καταγράψεις τις σκέψεις σου, θα σε πνίξουν. Μικρόβιο. «Κι αν φύγω αύριο, οι σκέψεις μου θα μείνουν, θα μείνει αυτό που ήμουν μέσα απ’ τις λέξεις κι αν με τραγουδήσουν άλλοι, θα γίνω αθάνατος», μοιράζομαι την αιτία που γράφω ατελείωτα· γιατί ένας Οδυσσέας, μέγας εραστής των λέξεων και των ονείρων και της ζωής είπε:

«Ώσπου τέλος ένιωσα
κι ας πα΄ να μ΄ έλεγαν τρελό
πως από ΄να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος.».

Της απόστασης.

Να παίρνεις δρόμο. Να τρέχεις για ό,τι έχει σημασία. Με το σαραβαλάκι σου, δυο τσιγάρα από τράκα, μια ληγμένη άδεια, όποια να 'ναι, και βενζίνη από την ακριβή που ξοδεύεται εύκολα. Με τα παπούτσια σου τα άσχημα και τα μαλλιά ανάκατα, όπως είσαι, λερωμένος και κουρασμένος, άλλα θα εκτιμηθούν. Και κάντο γρήγορα! Γιατί αν δεν καταλύσουμε τις αποστάσεις, θα μας καταλύσουν αυτές. Αλλιώς χαθήκαμε, χάσαμε τον τίτλο "άνθρωποι".

Άμα δεν έχεις πού να τρέξεις...εκεί είναι το πρόβλημα.

Παράδεισος

«Τ᾿ ἀηδόνια δὲ σ᾿ ἀφήνουνε νὰ κοιμηθεῖς στὶς Πλάτρες».
Ποιὲς εἶναι οἱ Πλάτρες; Ποιὸς τὸ γνωρίζει τοῦτο τὸ νησί;

Είναι καλύτερα εκεί,
από την αρχαιότητα ως τώρα,
από τότε που υπήρχε κάτι κάποιος να πιστεύεις,
είναι καλύτερα στις Πλάτρες.

Από τους ήρωες και τις Έλενες
τα ψεύτικα και τα αληθινά πάντοτε θα υπάρχουν
και η αγάπη θα είναι η κινητήριος δύναμη όλων.
Ένα ταξίδι πάντα θ'αρχινάει
και το νησί θα υπάρχει εκεί όπου το άφησες
να περιμένει γυρισμούς και την προσφώνηση "πατρίδα".

«Τ᾿ ἀηδόνια δὲ σ᾿ ἀφήνουνε νὰ κοιμηθεῖς στὶς Πλάτρες».
...άλλους τ' αηδόνια, άλλους οι τύψεις κι άλλους η προσμονή.
Εμένα τα τριζόνια με πειράζουνε τις νύχτες
που τραγουδούν αμείλικτα ακόμα καλοκαίρι.

...γι' αυτούς που δεν ακούν ούτε αηδόνια ούτε τριζόνι;
Για εκείνους υπάρχει μοιρολόι νύχτα-μέρα
αν δεν είναι που κλείνουν αυτιά και μάτια στη ζωή.

Τα χελιδόνια έφυγαν...

Φθινοπώριασε. Καιρός να μαζέψω τους τίτλους μου και να φύγω. Θα κρεμάσω και μία ταμπέλα στο παλιό μου σπίτι: "Επιστρέφω σύντομα", προς ενημέρωση των φίλων και όσων ανησυχήσουν. Λίγοι θα είναι αυτοί, γιατί τα σπίτια μου είναι πολλά κι έχω κάνει φίλους και γνωστούς γύρω απ' το καθένα.
Θεσσαλονίκη. Κυρία Β. Το Μαριαννάκι.
"Από πού είσαι;" "Από δω." "Ααα, ωραία. Και πού μένεις;" "Τούμπα."
Κάποιες συνήθειες δεν κόβονται. Εκείνο το κακοτυχισμένο δωμάτιο 2x2, με την εντοιχισμένη ντουλάπα που δεν μου άνηκε, με τον καναπέ-κρεβάτι με το σκληρό στρώμα και το γραφείο με τα δεκάδες ραφάκια και τα χαραγμένα αρχικά της εφηβείας μου είναι τώρα στον 2ο όροφο της πολυτελούς μεζονέτας (η ντουλάπα αντικαταστάθηκε από μία με γυάλινες πόρτες) και δεν μου λένε τίποτα. Εκείνο το δωμάτιο πάντα αναζητούσε εναγωνίως το δεύτερο άτομο που θα το γέμιζε, αλλά ποτέ δεν το βρήκε. Τα 57 τετραγωνικά που μου αναλογούν τώρα είναι απλά δυσβάσταχτο να τα κοιτάω...
Η γειτονιά αυτή δεν έχει πάρκα. Είναι όλα "νέας εποχής". Ακόμα και τα πεζοδρόμια... είναι αόρατα. Επικρατεί ησυχία τις ώρες που οι εργάτες δεν χτίζουν και ο γείτονας δεν φωνάζει. Πώς μου λείπει ο παλιατζής και οι φωνές των παιδιών όταν γυρνούσαν απ' το σχολείο και η γειτόνισσα που έκραζε τον Τίμο να μαζευτεί απ' το πάρκο γιατί η ώρα είχε πάει αργάμιση κι εγώ ακόμα διάβαζα για τις Πανελλήνιες και ήθελα ησυχία.
Τους φίλους μου από το δημοτικό τους βλέπω τακτικά. Έστω και με τα πόδια κατεβαίνω στην Τούμπα για να πιούμε καφεδάκι παρέα στο παλιό μας στέκι. Κι όποτε περνάω από το 101, θυμάμαι το κοριτσάκι που καθόταν στα κάγκελα κι έκλαιγε γιατί δεν την έπαιζαν τα άλλα παιδάκια και την παρηγορώ λέγοντάς της ότι, όταν μεγαλώσει θα έχει αποκτήσει τόσους φίλους, που δεν θα θέλει άλλους να της ζαλίζουν το κεφάλι. Έστω και με κλάματα, εκεί ήμουν το Μαριαννάκι που με όλους έπιανε κουβέντα. Τώρα έχω γίνει η κυρία Β. (ούτε καν δεσποινίς!) και από το τηλέφωνο και από κοντά.
Φλογητά. Η Μαρ(γ)ιάννα!
"Χαρίιιιιιις!!!" "ΕΛΑΑΑΑ!!!" Μαγιώ, σορτσάκια, γυαλιά, μπάλα, σαγιονάρες, ποδήλατα, μηχανές, ψάθες, πετσέτες και τρελή καλοκαιρινή διάθεση καθημερινά. Εκεί είμαι πραγματική. Δεν μπορώ να κρυφτώ. Εκείνο το μέρος δίπλα στο κύμα με μεγάλωσε. Σε ποιον να το παίξω δήθεν και γιατί; Το καταφύγιό μου, το σπίτι μου, οι χαρές μου, τα ξενύχτια μου, η θάλασσά μου, οι φίλοι μου, όλα εκεί, εδώ και 20 χρόνια. Με τον μπαμπά μου βάλαμε στοίχημα κι εκείνος είναι έτοιμος κιόλας να το χάσει: λέει ότι θα βαρεθώ το μέρος σε λίγα χρόνια και θα σταματήσω να πηγαίνω, γι' αυτό και σκέφτεται να πουλήσει το σπίτι. "Πάνω απ' το πτώμα μου!" του είπα πολύ ευγενικά. Οι αναμνήσεις δεν έχουν τιμή.
Κοζάνη... baby! (Η αξιαγάπητη κολλητή.)
Εκεί είναι το πρόβλημα, εκεί και η λύση και η βάση για κάθε νέα αρχή. Όποια κι απ' τις 3 μας να διαλέξεις, το ίδιο θα σου πει. Οι... συνευρέσεις συνήθως είναι ερωτικού περιεχομένου, αλλά από την άλλη, μπορεί να είναι απλά δακρύβρεχτου (βλέπε γέλια και χαρές και απογοητεύσεις πάσης φύσεως!). Από φίλους; Άστα να πάνε! Καταρχήν, όποτε νιώσω μοναξιές, αρκεί να πάω στην Κοζάνη και θα βρω το Θωμά τον ψυχολόγο, τη Θεοδώρα το αλάνι, το Χρόνη τον αισιόδοξο, τον Πούλιο το party-animal-άντε-ρε-Πασπάρα-να-σε-κεράσω-ένα-σφηνάκι... τι άλλο θέλω; Πάνω απ' όλα, θα βρω κάποια που με ξέρει τόσο καλά όσο εγώ τον εαυτό μου και την ίδια, η οποία με το που πέρασε στο ΤΜΠΤ φώναξε:"ΈΧΟΥΜΕ σπίτι στην Κοζάνη"!!!
Πράβι. "Της Έλενας η κόρη".
"Πάρε τη βαλίτσα σου και πίσω στη Σαλονίκη", μου έλεγαν όταν ήμουν τεσσάρων. Κι εγώ, ακόμα με την πάνα, έπαιρνα τον τουρλωτό μου ποπό και σινάμενη-κουνάμενη, έσερνα τη βαλίτσα πίσω μου και τραβούσα προς την εξώπορτα. Με τη γιαγιά, τον παππού και τη θεία μου μεγάλωνα, όποτε οι γονείς μου είχαν δουλειές. Εκείνο κι αν είναι σπίτι μου λοιπόν... Δεν ξεχνάω την Μπουζίνα, τη βιβλιοθήκη, τη "Λάλα μου", τα τσουρέκια, τα σαρμαδάκια, "...και χίλια περιστέρια να σου φιλούν τα χέρια κι εγώ να σ' αγαπώ". Μόνο εκεί καταλαβαίνω εκκλησία τη Μεγάλη Βδομάδα... κι ας με κόβουν απ'την κορφή μέχρι τα νύχια οι κυράτσες και μετά ακολουθούν τα κλασικά ξεφωνητά: "Ααα!!! Καλέεεε,της Έλενας η κόρη καλέ! Φτου φτου φτου, πώς μεγάλωσες έτσι! Κούκλα! Ίδια η μαμά σου!" Χωριό.
Κυκλάδες. Η Θεσσαλονικιά.
Δύο καλοκαίρια μετράω στη Μύκονο, στο πατρικό της Γιωργίας και το τελευταίο καλοκαίρι στην Πάρο, στη Ναυσικά και την Ελίζα. Ανοιχτοί άνθρωποι οι νησιώτες, σε κάνουν να νιώθεις σαν στο σπίτι σου, αφήνουν τα κλειδιά πάνω στην πόρτα. Καμία σχέση με τα υπεροπτικά βλέμματα των ξένων που συναντάς στα στενάκια και τα beach bars. Γνωρίζεις τις ομορφιές των Κυκλάδων από πρώτο χέρι και με τους καλύτερους ξεναγούς! Τζάμπα μας εκθειάζουν τους Θεσσαλονικείς και λένε για τη φιλοξενία μας... Εκεί έχεις και πιο ωραία θέα και πιο καθαρό αέρα. Το θέμα είναι πώς τα βγάζεις πέρα με το σταθμό Λαρίσσης στην Αθήνα, όπου ο κάθε πικραμένος σου ζητάει παραπάνω λεφτά... Οι διακοπές μετράνε, όπως και να 'χει.

Τις προάλλες και πάλι ξεκίνησα τις περιπλανήσεις σα τους νομάδες. Πήγα στην Κοζάνη για ένα βράδυ κι έμεινα τρία. Ταξίδεψα μέχρι την Αθήνα για να αποκτήσω καινούργιες εμπειρίες. "Το μικρό κοριτσάκι στη μεγάλη πόλη", έτσι με έβλεπα όποτε κατέβαινα στην πρωτεύουσα. Εκτός από την τελευταία φορά. Τώρα κατέβηκα για να δω φίλους και πόσο συχνά μπορώ να καλύπτω την απόσταση 500+ χιλιομέτρων. Την επόμενη βδομάδα δεν ξέρω πού θα με βγάλει ο δρόμος. Κίνητρο να υπάρχει και τα λεφτά που ξοδεύονται είναι μόνο στις μετακινήσεις. Ποιος να σου βάλει εμπόδια και βαρίδια στα πόδια όταν κουβαλάς την τρέλα μου;

Φεύγω λοιπόν. Κι όταν δεν μπορώ να φύγω, κάνω μια βόλτα με τις φωτογραφίες, τα ημερολόγιά μου, το τηλέφωνο, έστω και το internet. Από τις καταστάσεις και τον εαυτό μου μονάχα κυνηγιέμαι πάντα. Θα σας δω την άλλη βδομάδα...μπορεί και τον άλλο μήνα. Κι εσένα. Κι εμένα.

Στο δρόμο, έξω, τα δικά μου

Κλέφτρα; ...μάλλον ζηλιάρα.

Κλέβω βλέμματα, μυρωδιές, στιγμές και ταυτόχρονα έχω την ικανοποιήση ενός 4χρονου που μόλις έκανε τη σκανταλιά και δεν το ανακάλυψαν ακόμα οι γονείς του. Κλέβω ό,τι δεν μπορεί να γίνει δικό μου με άλλο τρόπο. Επειδή ζηλεύω. Επειδή θυμώνω που οι άλλοι έχουν κι εγώ όχι. Επειδή πεισμώνω μέσα στην άγνοιά μου και αρνούμαι να δεχτώ ότι αυτός ο άλλος μπορει να λέει ότι κοπιάζει εξίσου σκληρά με μένα για τα υπάρχοντά του.

Σήμερα πήρα τους δρόμους. Οι χώροι του σπιτιού μού προσέφεραν εμπειρίες που έχουν τυπωθεί στο DNA μου κι έτσι απλά ξεχύθηκα έξω σαν αλητάκι, για να περιπλανηθώ, να πλανέψω και κλέψω. Δεν χρειάστηκε καν να ζητιανέψω ή να βρωμίσω την εικόνα μου για να προκαλέσω τον οίκτο. Απλόχερα μου δόθηκε ό,τι απαίτησα. Ίσως η αλαζονεία μου να τα κατάφερε, που κρύφτηκε καλά κάτω από την αθωότητά μου -δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει.

Βλέμματα. Αντρών. Τα παιδιά με προσπέρασαν ως κάτι αδιάφορο. Οι γυναίκες έψαξαν για τα μάτια μου, αλλά κοιτούσα ή πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά. Η νέα μάνα μες στο λεωφορείο, που κοίταζε προστατευτικά το μικρό στην αγκαλιά της και εμένα που είχα καρφώσει τη ματιά μου πάνω τους... αυτό το βλέμμα διάλεξα και κράτησα.

Μυρωδιές. Φρεσκοκομμένος καφές απ'το παραδοσιακό καφεκοπτείο στη Λαμπράκη. Παγωτό που λιώνει και ξαναπαγώνει στα ψυγεία λόγω οικονομικής κρίσης. Ανθισμένα δέντρα που ορίζουν γειτονιές. Καλαμπόκι στα κάρβουνα που σηματοδοτεί το καλοκαίρι. Γλιτζιασμένα φύλλα πίσω από τον πέτρινο παιδικό σταθμό που μοιάζει με φυλακή. Γιατί να μείνει δυνατή η τελευταία μυρωδιά στα παπούτσια και την ψυχή μου;

Στιγμές. Οι αλλεπάλληλες σκέψεις για οικονομία μπροστά σε κάθε βιτρίνα. Το γέλιο των 70χρονων φιλενάδων. Το πιτσιρίκι να φωνάζει τον μπαμπά του να περιμένει τη μαμά που έμεινε να χαζεύει το προηγούμενο μαγαζί. Το αγόρι που απέστρεψε τα μάτια του απ'τα δικά μου δύο φορές, ωστόσο μου έδωσε στα γρήγορα το εισιτήριό του καθώς κατέβαινε από το αστικό κι εγώ ανέβαινα. Φύλαξα τη γενναιοδωρία του, μέχρι που την πέταξα -με μια δεύτερη σκέψη βέβαια- στα σκουπίδια... Άλλα έχω στο μυαλό μου τώρα.

Μεγάλη συγκομιδή και σήμερα, μεγάλη σε αξία για ένα παράσιτο που δεν έχει δική του ζωή. Έκλεψα όσα μου έλειπαν. Μα δε γέμισα. Γιατί πάντα περιμένω. Περιμένω ότι θα ζήσω όσα δε βρήκα στην αγκαλιά μου με δικό μου κόπο, δάκρυα, αίμα και ιδρώτα -το μωρό, το ασυμβίβαστο, το αγόρι μου.

Για το Θωμά, που ήθελε να γράψω.

That's the living...

"Μεγαλώσαμε..." Και τι να λέει; Από τα 16 μου, από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω πραγματικά τι γίνεται γύρω μου, κάποια πράγματα παραμένουν ίδια:

Οι λάθος επιλογές σε πρόσωπα, λόγια, καταστάσεις στις οποίες μπλέκομαι, χρονικές στιγμές που διαλέγω να κάνω πράγματα.

Η καινούρια αρχή μετά από καθετί παλιό, φθαρμένο, ξεπερασμένο, αρρωστημένο.

Τα αναρχικά και άτσαλα ξεσπάσματα.

Τα όνειρα, μικρά και μεγάλα, που τελικά πραγματοποιούνται.

Οι στόχοι που δεν βάζω ποτέ σκόπιμα... απλά προκύπτουν!

Οι φίλοι που μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε μαζί.

Τα αγαπημένα πρόσωπα, που έρχονται και φεύγουν, αλλά πάντα σε κάτι βοηθούν και μένουν για πάντα στο πλάι σου, αν το διαλέξεις.

Το σπίτι.

Τα φαγητά της μαμάς.

Η συμβουλή του μπαμπά.

Η σοφία των μεγαλυτέρων που συνεχίζουν να φέρονται σαν παιδιά.

Οι εξομολογήσεις.

Τα καλοκαίρια.

Ο ενθουσιασμός και ο φόβος απέναντι στο καινούριο.

Ο πόνος.

Οι αλλαγές.

Η τύχη.

Ο έρωτας.

Η πεποίθηση πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.

Η αλήθεια ότι τα λεφτά δύσκολα βγαίνουν, εύκολα τρώγονται και σε καθορίζουν.

Οι πανταχού παρούσες ατέλειες.

Οι μικρές και οι μεγάλες αμαρτίες.

Η συγγνώμη.

Ο πόλεμος -σώμα με σώμα, ψυχολογικός, εσωτερικός, με όπλα μαζικής καταστροφής, για το συμφέρον.

...αλλά και:

Οι ατάκες.

Οι κοπάνες.

Τα μυστικά (...που δεν είναι και τόσο μυστικά!)

Τα στέκια και οι λατρεμένοι καφέδες.

Το ποτό για να ξεχάσεις ή για να θυμηθείς...

Οι χειμερινές λιακάδες και οι καλοκαιρινές καταιγίδες.

Τα τραγούδια που γράφτηκαν για μας.

Τα μαθήματα -ζωής/σχολικά/σχολής/οδήγησης/αγγλικών και πάει λέγοντας...

Το πρωινό ξύπνημα.

Οι φωνές -της μάνας, της κολλητής/του κολλητού, της σπαστικής γειτόνισσας, της καθηγήτριας, του εργάτη, των μωρών, του παλιατζή, της γκόμενας/του γκόμενου, του Έλληνα οδηγού, των πουλιών, της τηλεόρασης.

Οι ταξιτζήδες που σου πιάνουν κουβέντα.

Οι αλλοδαποί οικοδόμοι που σφυρίζουν σε όποια περνάει σε ακτίνα μισού χιλιομέτρου.

Το ελληνικό Πάσχα στο χωριό με τα αρνιά/κατσίκια/κοκορέτσια/κοντοσούβλια/αυγά/τσουρέκια... (όλα σε πληθυντικό αριθμο)

Η Μενεγάκη και όλες οι άλλες.

Το παραλήρημα για το Σάκη.

Οι ψαγμένες ταινίες, τα Όσκαρ και τα ποπκόρν.

Τα βιβλία με νόημα και τα βιβλία χωρίς νόημα.

Τα "Φιλαράκια".

Η Βουγιουκλάκη και ο ελληνικός κινηματογράφος.

Οι βόλτες στην παραλία.

Το φλερτ στα πιο απίθανα μέρη.

Το άγχος πριν από... .

Η πρώτη φορά που... .

Η αλλαγή λοιπόν, επέρχεται αν της ανοίξουμε την πόρτα. Και μεγαλώνοντας, αρχίζουμε -δυστυχώς ή ευτυχώς- τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς, οπότε θα ανοίξουμε και πόρτες και παράθυρα! Αρκεί να αφήνουμε πάντα μια χαραμάδα... Γιατί, το ότι μεγαλώνουμε δεν πρέπει να σημαίνει κι ότι ξεχνάμε αυτά που έγιναν.

"Πολλές φορές πρέπει να αφήνεις τη ζωή να κυλάει κι εσύ απλά να ακολουθείς".

Μαμά, μπαμπά, σας αγαπώ.

Για τη Δήμητρα.

Μαμά... μεγάλωσα!

Μαμά, μεγάλωσα.

Δεν μου κάνουν πλέον τα τακούνια και το εμπριμέ σου το φόρεμα, εκείνο με τις βάτες, που σου πήρε η θεία Τούλα και από τότε δεν την ξαναπήρες τηλέφωνο. Κι εκείνες τις πλαστικές τουλίπες που είχες στο βάζο του καθιστικού δεν τις φοράω πια στα μαλλιά...μου προκαλούν αλλεργία! Όσο για το κεχριμπαρένιο σου κολιέ, μια φορά το 'κρυψα και δεν μπορώ να θυμηθώ το πού! Συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμηηηη! ...μ' αγαπάς ακόμη, ε;

Μαμά, μεγάλωσα.

Πίνω ένα ποτήρι γάλα κάθε πρωί πριν το γραφείο, όπως μου συνέστησε ο γιατρός -προς αποφυγήν οστεοπόρωσης, έχε το νου σου κι εσύ! Τώρα πια μπορώ να σκέφτομαι και να γράφω δίχως να χρειάζομαι προετοιμασία απ'το σπίτι. Η Μαρία σταμάτησε να με κοροϊδεύει επειδή έχω 3 παραπάνω κιλάκια. Ούτε σταματάω στον κυρ-Θανάση να πάρω γρανίτα η σοκολάτες μετά τη δουλειά, όπως έκανα καθημερινά, όταν ήμουν σχολιαρόπαιδο. Ξέρεις πόσες θερμίδες και πόσα ακόμα συντηρητικά έχει ένα παγωτό; Αχ, γιατί δεν σ' άκουγα, όταν έπρεπε; 

Μαμά, μεγάλωσα.

Έπαψα να βαράω την πόρτα πίσω μου κάθε φορά που θυμώνω μαζί σου. Τώρα συζητάω. Δεν κρύβω το περιοδικό κάτω απ'το μαξιλάρι για να μην δεις τι διαβάζω -το τελευταίο που πήρα, είχε δώρο προφυλακτικό, πάρ'το άμα θέλεις. Το μαύρο παντελόνι που είχε γίνει δεύτερο δέρμα μου το θυμάσαι; Ε, να το ξεχάσεις! Μπόρεσα και το πέταξα επιτέλους. Δεν ασχολούμαι πλέον με "αγοράκια"...έλα να μιλήσουμε για αληθινούς άντρες. Α, βρήκα και μια φανταστική κρέμα προσώπου που εξαφανίζει ακόμα και εκείνα τα σπυράκια που δεν φαίνονται! Ευτυχώς που η τεχνολογία προχώρησε...

Μαμά μεγάλωσα.

Κάθομαι να διαβάσω χωρίς να χρειάζεται να μαλλιάζει η γλώσσα σου. Έκοψα και το τσιγάρο και είμαι περήφανη που τα κατάφερα! Σειρά σου τώρα. Το αλκοόλ το έχω μόνο για εξαιρετικές περιπτώσεις. Ξεχνάω εύκολα, νομίζεις, το τελευταίο μου μεθύσι; Μήπως εγώ έφταιγα, η Χριστίνα είχε ντέρτια! Να μου θυμήσεις να σου γνωρίσω την καινούργια μου σχέση -Πάνο, τον λένε και δεν έχει καμία σχέση με τους προηγούμενους. Αυτός έχει και αμάξι και μηχάνη... ναι, ΠΑΝΤΑ φοράω κράνος, μη φρικάρεις!

Μαμά, μεγάλωσα.

Ψηφίζω το κόμμα που υποστηρίζει και ο Κώστας -απείλησε να με χωρίσει, αν δεν το έκανα! Προσέχω πάντα την ημερομηνία λήξης στα προϊόντα που ψωνίζω. Η μαμά του Κώστα μου έμαθε επιτέλους να κάνω εκείνο το καταπληκτικό μπριάμ που έφαγε ο μπαμπάς την περασμένη Κυριακή και παίνευε για ώρες την πεθερούλα του. Αχ, πότε θα βγούμε πια για έναν καφέ; Η Ναταλία όσο μεγαλώνει, τόση περισσότερη προσοχή χρειάζεται και δεν έχω χρόνο σχεδόν για τίποτα άλλο, πέρα απ' το παιδί. Πόσα όνειρα και σχέδια έμειναν ανεκπλήρωτα... Τώρα καταλαβαίνω τι μου έλεγες.

 

Μαμά, σου χρωστάω πολλά, αλλά σου κρατάω κακία για ένα πράγμα: γιατί με γέννησες, μεγάλωσα απότομα κα ξέχασα να ζήσω.

Ντάμα Κούπα

Καμμένο χαρτί πέφτει στο τραπέζι, δίπλα σε ποτήρι μισοάδειο - κοκτέιλ μολότωφ.

Γέρασε ο καιρός που μοιάζαν όλα ονειρεμένα.

Σκονισμένες φιλοδοξίες ανθρώπων πάνω σε σκισμένη τσόχα.

Δε λέει να βρέξει, να πλυθούν, να καθαρίσουν.

Συνέχεια μαύρος ουρανός, σα να σταμάτησε ο χρόνος.

Ανάσα στου κόσμου τα νεκρά ο νοτιάς, εκεί που όλα εξακολουθούν ειρηνικά.

Ξερό φύλλο η συντροφιά, διψά να έρθει καλοκαίρι.

Καλοκαίρι...

Το μόνο αγνό, το πολύ ξέγνοιαστο, το λίγο μαγεμένο.

Ο χρόνος επιμένει μπροστά κι όμως οι εικόνες περνάν βιαστικά προς τα πίσω.

Τρέχουνε δάκρυα ιλιγγιωδώς, σταλάζουν παρελθόν.

Ο μάγος των λέξεων χαρές τάζει, πικραμένα μοιραζόμαστε και πάμε πάσο.

Η μοναξιά η φίλη η μόνη που αντέχει εξομολογήσεις

...εγώ πώς θα την αντέξω πάλι μες στη νύχτα!

Φάντης μπαστούνι ο απομηχανής Θεός κουράστηκε να σώζει την παρτίδα.

Κι εμάς ποιος θα μας σώσει;

Άσοι γίναμε στο να χάνουμε σε σικέ παιχνίδια.

Διαλεγμένα φύλλα φθινοπώρου καίγονται μες στο χειμώνα.

Για ελλείψεις, εκλείψεις, δυσάρεστες εκπλήξεις κι αναπάντεχες καταλήξεις.

Λήξανε, κύριε, τα προϊόντα μας, περάσαμε σε νέες εποχές!

Οι βολεμένοι οι βαλέδες είναι single, δίχως ντάμα στο πλευρό τους.

Έχουν αυτοί χιλιάδες πειραγμένες τράπουλες για να παίζουν.

Μόνη ντάμα κούπα η αγάπη, προδομένη κάτω απ το τραπέζι, ανταλλάζει χέρια.

Αχ και να σταματούσαμε να γυρνάμε γύρω-γύρω σε ρώσικη ρουλέτα!

 

 

Βάλε μου δύσκολα

Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια, μεταμορφώνομαι. Γινομαι πιο δυνατή, ζω τα όνειρά μου, χαμογελάω από καρδιάς, είμαι ανεξάρτητη, ξένοιαστη, δίνω και παίρνω απλόχερα αγάπη. Δε σημαίνει απαραίτητα πως δεν έχω προβλήματα, απλά τότε μπορώ να τα λύσω. Φαντασία μου πλανεύτρα και αδύναμή μου θέληση!

Κάθε φορα που ανοίγω τα μάτια, λυτρώνομαι. Νιώθω ζωντανή γιατί πονάω, πέφτω, σηκώνομαι, γελάω, αφήνομαι σε πρόσωπα και καταστάσεις, δημιουργώ, ονειρεύομαι. Ναι, πολλά πράγματα δεν τα έχω ή δεν τα ελέγχω, μα το τέλειο όταν το 'χεις, δεν σου μένει και τίποτα άλλο να ζητήσεις. Σκληρός είσαι Θεέ μου και θαυμαστά τα έργα σου.

Μερικές μέρες είναι γεμάτες φως, άλλες πάλι βροχερές. Συνεχίζω για τα καλύτερα. Τα όνειρα είναι ένα πάτημα για την πραγματικότητα. Χωρίς αυτά, τίποτα δεν είναι εφικτό. Αλλά και τα όνειρα είναι η μουσική στους στίχους της καθημερινότητας. Λατρευω τη μουσική, μα ακόμα περισσότερο μ' αρέσει να γράφω εγώ τα δικά μου στιχάκια. Κι όταν φτάνω ώρες-ώρες σ' εκείνο το σημείο, της αμφιβολίας, ποιο από τα 2 είναι τελικά πιο γλυκό, πάντα καταλήγω στο ίδιο: χωρίς τα όνειρά μου είμαι άνθρωπος μισός, όμως η πραγματικότητα είναι μια ατελείωτη πρόκληση! Δεν εγκαταλείπω ποτέ, τίποτα απ' τα δύο. Απλά συνεχίζω... Ίσως αυτό που με προβληματίζει και με κάνει να διστάζω ως προς την επιλογή είναι ότι στα όνειρα είμαι ακούραστη, ενώ πραγματικά κουράζομαι και βαρυγκομάω στην πρώτη ανηφόρα. Κάθε φορά που λέω ότι είναι ανώφελο να περιπλανιέμαι, θυμάμαι όλα εκείνα που αξίζουν και "χτίζουν" το ταξίδι.

Τι κι αν δεν είμαι η πιο ευτυχισμένη του κόσμου, τι κι αν η μοναξιά με συντροφεύει ορισμένες φορές... "μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα". Κάποτε θα αλλάξει κι αυτό. Δεν ρωτάω επίμονα το πότε, γιατί έχω πίστη σε ό,τι ονομάζουμε Θεό και στον εαυτό μου. Κι αφού η πίστη αυτή δεν είναι ακλόνιτη, φροντίζω να έχω δίπλα μου άξιους συντρόφους που θα με σώσουν απο τις Σειρήνες. Τα δύσκολα ωστόσο, έρχονται πραγματικά όταν και οι σύντροφοι λακίσουν.

Ανέκαθεν με βασάνιζε το ερώτημα πώς διαλέγουμε τους φίλους... Μέχρι που κατάλαβα ότι οι δοκιμασίες είναι αυτές που κάνουν την επιλογή. Κι όταν μία δοκιμασία μας ξεγελάσει, σίγουρα η επόμενη ή η μεθεπόμενη θα μας υποδείξει το σωστό. Πόσες φορές ονόμασα κάποιους φίλους και το μετάνιωσα μετά από λίγο, τη στιγμή που λάκισαν ενώ εγώ σπάραζα για βοήθεια. Ας τους έχει ο Θεός καλά που μου άνοιξαν τα μάτια και ας τους τιμωρήσει η Μοίρα με τους ίδιους φίλους-τσαρλατάνους.

Επτά δισεκατομμύρια άνθρωποι βαραίνουν τούτο τον πλανήτη. Κάποιος πιο σοφός από εκεί ψηλά μας τοποθέτησε σ' αυτό τον τόπο, σ' αυτή τη χρονική περίοδο, μ' αυτή την οικογένεια και με λίγους ακόμα ξεχωριστούς συνοδοιπόρους. Έπειτα χάραξε τα μονοπάτια, τα μεγάλα και τα μικρά, τα στενά και τα δύσβατα, τα φαινομενικά εύκολα και σύντομα, τις ανηφόρες και τις κατηφόρες και μας χάρισε το δώρο της ελεύθερης βούλησης, ενώ μας ψιθύριζε στ' αυτί: "ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο"! Βάλε μου δύσκολα λοιπόν, γιατί είμαι άνθρωπος με προτερήματα, ελαττώματα, εφόδια, πίστη, δύναμη, θέληση, πείσμα, εγωισμό, θυμό, αγάπη και κάποτε θα καταφέρω να τερματίσω γεμάτος και με αγαπημένους στο πλευρό μου τον αγώνα που λέγεται ζωή!