Μισοτελειωμένη.

Ελλάδα. Ίλιγγος. Θεσσαλονίκη. Παράνοια. Σχολη. Αδιαφορία. Εγώ. Ρουτίνα... αλλά κινούμαι!

Ενώ όλοι χορεύουν σε ρυθμόυς οικονομικής κρίσης (καραμέλα το κάναμε πλέον), όλα γύρω μοιάζουν στατικά ή ακόμα χειρότερα σα να τα παρακολουθώ σε playback -πώς γίνεται αυτό, δεν ξέρω, μη με ρωτάτε, φιλολογία σπουδάζω. Μου έρχεται στο μυαλό το Matrix....πάντα υπερβολική. Σα να μας κινεί κάποιος, σα να είμαστε πιόνια και πρέπει υποχρεωτικά να κάνουμε αυτό, εκείνο, το άλλο, ψώνια, σπίτι, τα παιδιά στο σχολείο, δουλειά, αμάξι, φαγητό, διασκέδαση, υπολογιστής, ύπνος... φτου κι απ' την αρχή. Το νόημα ποιο; Χρήματα ποτέ δεν περισσεύουν στην πραγματικότητα, ωστόσο πάντα υπάρχει ένα ματσάκι κάτω απ' το στρώμα "για ώρα ανάγκης": ώρα ανθρώπινης ανάγκης να ξεφύγεις από όσα σε πνίγουν, να δεις έναν αγαπημένο, να κάνεις κάτι αγαπημένο.

Πληγωμένη πόλη

Έχει μέρες που, ακόμα κι αν δε βρέχει, η καταιγίδα μαίνεται πάνω απ'το κεφάλι σου΄ μέρες σαν κι αυτή...

Έχει μέρες που παλεύω να σταθώ ανάμεσα σε χίλιους και να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου στην παιδεία και τη μάθηση. "Να μπεις παιδι μου, στο πανεπιστήμιο, να μορφωθείς και να διευρύνεις τους ορίζοντές σου. Θα γνωρίσεις παράλληλα και καινούργια άτομα από όλη τη χώρα, που έχουν τα ίδια όνειρα με σένα, θα κάνεις ταξίδια, θα διασκεδάζεις μέχρι πρωίας, θα περάσεις καλά. Τα φοιτητικά χρόνια είναι τα καλύτερα!" Να σου πω μάνα, τι έχω συναντήσει μπροστά μου μέχρι τώρα; Συμφέροντα να πηγαινοέρχονται από τραπεζάκι σε τραπεζάκι, μαζί με σημειώσεις μαθημάτων, διαφημιστικά φυλλάδια και κατάλευκα χαμόγελα ασορτί με μαρκάτα ρούχα. Ανακοινώσεις κυρίως για πάρτι... Δωρεάν παιδεία μόνο στα χαρτιά και τις υποσχέσεις. Τα εγχειρίδια των μαθημάτων μου και τις κόλλες αναφοράς για να γράψω εξετάσεις τα αγοράζω από την οδό Μελενίκου (μαζί με το καλωσόρισμα, οι καθήγητες σου λένε πως τούτη την οδό θα τη μάθεις σαν την παλάμη του χεριού σου). Την ίδια στιγμή μου λένε πως "λόγω σφάλματος", δεν έχω δικαίωμα να παρακολουθήσω τα μαθήματα που δήλωσα και πως στη δική μου θέση στα έδρανα θα κάτσει κάποιος πιο τυχερός από μένα. De facto... κι ας κατασκήνωσα στη γραμματεία 3 μέρες.

Έξω απ' το πανεπιστήμιο, ο κόσμος είναι ο ίδιος. Όλοι μοιάζουμε με πεταμένα πολύχρωμα flyers. Στους δρόμους παντού καλυμένα συνθήματα. Μέσα στα αστικά λεωφορεία επικρατεί το αδιαχώρητο και η έγκυος γυναίκα παρακαλάει για μια θέση. Τα βλέμματα των επιβατών είναι πάντα κουρασμένα και το λεωφορείο σέρνεται απ' τα προβλήματα του κόσμου και τα έργα του μετρό. Ωστόσο, πρέπει, τι κι αν δεν χωράς να αναπνεύσεις, να χτυπήσεις το εισιτήριό σου. Πίσω στο σπίτι, τα συμφέροντα του γείτονα που χτίζει έναν όροφο ακόμα πάνω απ' το κεφάλι μου υπερισχύουν του δικαιώματος να κοιμηθούν οι γονείς μου μια ώρα παραπάνω -εμένα άσε με, δεν βγάζω μεροκάματο ακόμα. Η "connecting people" τεχνολογία δεν μου επιτρέπει να μιλάω με αυτούς που είναι μακριά, γιατί δεν πληρώ κάποιες προϋποθέσεις... Ανεπαρκής μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, απ' όπου έπρεπε να φύγω υποτίθεται, για να μάθω τη ζωή!

Χτες βράδυ έκανα μάθημα και μελετούσα Ελύτη. Ο άνθρωπος τα έλεγε τόσο απλά και μεις σα χάνοι, διαβάζαμε και ξαναδιαβάζαμε το ποίημα. Επειδή μας διδάσκουν διακαώς να κοιτάμε πίσω από τις λέξεις και όχι τις ίδιες τις λέξεις, ίσως. Εκατό άτομα προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τον έρωτα μέχρι που κάποιος διπλανός μου είπε κάτι πολύ απλό κι αληθινό: "Όταν ερωτευόμαστε, δίνουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. Αυτό είναι το τίμημα της οδυνηρής ευτυχίας". Περπατούσα στην Αριστοτέλους αργότερα και συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά πόσο με πληγώνει αυτή η πόλη, εφόσον διάλεξα να ευτυχήσω πολύ πιο μακριά απ' τα μικρά της όρια και άρα στερούμαι τα αυτονόητα... εδώ και χρόνια. Εγώ το διάλεξα να παραμείνω εδώ, κι όμως, αυτή η πόλη βρίσκει καθημερινά τρόπους να με διώχνει.

Τι με κρατάει; Τα θετικά της κι ένα όνειρο. Οι φίλοι μου που επιστρέφουν και πίνουμε καφέ στη γειτονιά που μεγαλώσαμε. Τα γνωστά πρόσωπα που συναντάω στο κέντρο. Τα ευγενικά χαμόγελα στα μαγαζιά. Η θέα απ' την ταράτσα μου. Τα φώτα στα Κάστρα τη νύχτα. Οι ατελείωτες βόλτες στην παραλία το ηλιοβασίλεμα. Η θάλασσα και το μάτι που φεύγει μέχρι την Κατερίνη και τον Όλυμπο, όταν φυσάει βοριάς. Οι σουλάτσες στην αγορά τα Σαββατιάτικα πρωινά. Οι υποτιθέμενοι τρελοί που θα σου μιλήσουν στο δρόμο, σε μια στάση λεωφορείου, σε μια καφετέρια, σε κάποιο κατάστημα, χωρίς να σε ξέρουν. Τα φοιτητικά στέκια που σφύζουν από ζωή. Το όνειρο να επιστρέψω εκεί απ' όπου ξεκίνησα, αναλαμβάνοντας διαφορετικό ρόλο αυτή τη φορά.

Σήμερα, εκεί που περίμενα για μια ακόμη φορά το λεωφορείο στην παλιά μου γειτονιά, μια κυρία κοντούλα και αδύνατη, με γκρίζα μαλλιά και πολυεστιακά γυαλιά Yves Saint Laurent, κουβαλώντας προϊόντα του σήμερα, αναπολούσε τη Θεσσαλονίκη του χθες: "με τα χαμηλά κτίρια και τους ζεστούς ανθρώπους, την ησυχία και τα δέντρα, την παλιά Φιλοσοφική που έθρεφε ανήσυχα πνέυματα". " ...Κοίτα τώρα τις άχαρες πολυκατοικίες, με τις σημαίες να κρέμονται, λες και αυτό δηλώνει τον πατριωτισμό μας! Θυμάμαι όταν ήμουν μαθήτρια...πω πω τι λαχτάρα είχα που θα έπαιρνα μέρος στην παρέλαση στην Παραλία! Από το προηγούμενο βράδυ σιδέρωνα την ποδιά μου με το δαντελένιο γιακαδάκι, γυάλιζα τα παπουτσάκια μου, ταίριαζα την κορδελίτσα, τα γάντια μου τα άσπρα... Και σήμερα βλέπεις τα κοριτσάκια με εκείνες τις κοντές φούστες και τα μαλλιά τα έξαλα να παρελάυνουν... Εγώ τελείωσα τη Γαλλική σχολή. Διδάσκει ακόμα άραγε κανένας από τα παλιά φωτισμένα μυαλά; Ο Κριαράς πόσων ετών να είναι, 103-104; Ο χρόνος εχθρικός στο σώμα του, μα το πνεύμα διατηρείται οξύτατο!" Απόσωσε τις σκέψεις της με μια χαρακτηριστική φράση: "Δανείζομαι τα λόγια του Γεωργουσόπουλου που έγραψε σχετικά με τον Michael Jackson που ήθελε από μαύρος να γίνει λευκός: Ήταν ίσως, ο μοναδικός άνθρωπος που έφτυνε μέσα στην κούνια του. Εγώ λοιπόν, λέω ότι είμαστε ο μοναδικός ίσως, λαός που φτύνει μέσα στην κούνια που γεννήθηκε!"

Καλοκαιρινές φωτογραφίες

Μέσα στη ζέστη, στη βρωμιά, στον ιδρώτα, ανάμεσα σε βαλίτσες, παραλίες και τραγούδια, κάτω από τον ήλιο και την αυγουστιάτικη πανσέληνο, γνώρισα λογιώ-λογιώ ανθρώπους, όλοι όμως φτιαγμένοι απ' την ίδια πάστα, τι κι αν κρατούσαν διαφορετικές ταυτότητες.

Συνάντησα μια πολύβουη παρέα που μ' αγκάλιασε δίχως να με ξέρει... έτσι, επειδή φορούσα το ίδιο άρωμα στην καρδιά μ' αυτούς. Ανάμεσά τους συνάντησα κάποιον που νόμιζα πως ήξερα καλά, κάποιον με πολλές προκλητικές αντιφάσεις, που μ' έκανε να νιώθω όμορφα... Κι όμως έχτισε ψηλά τείχη που δυστυχώς, δεν ήταν από άμμο... Με εξέπληξε ένα κορίτσι πολύ ίδιο με μένα σε χιούμορ και στον τρόπο που αντιμετωπίζει τη ζωή, γεμάτο ζωγραφιές και χρώματα πάνω στο πρόσωπό της και το καθαρό χαμόγελό της! Ένα κορίτσι πιο ανορθόδοξο από τα άλλα, που αγαπάει δυνατά και διαφορετικά και της αρέσει να περνάνε οι στιγμές και σε όποια της γουστάρει να συμμετέχει... κι αυτή μου άνοιξε το σπιτικό της, νέους ορίζοντες στη μουσική, αλλά και τα μάτια.

Μου μίλησε μια κοπέλα εκεί που ένιωθα ράκος και ημουν ολομόναχη, μακρια από το σπίτι μου, και μου έδωσε οδηγίες και μια ελπίδα πως όλα θα πήγαιναν καλά...δεν έμαθα ποτέ τ' όνομά της.

Μου πρόσφερε ένα δαμάσκηνο, τη ζακέτα της και συντροφιά στο λεωφορείο της επιστροφής μια Τουρκάλα, η Αϊσέ, που έκανε διακοπές στο ίδιο νησί και είχε την ίδια αγάπη για τη διδασκαλία, όπως εγώ' μαζί ξεκινήσαμε το ταξίδι και δεν είχα ιδέα.

Μετά βρήκα τ' αγαπημένα: ένα σπίτι που έχει ζήσει 20 χρόνια και ακόμα στέκει ακλόνητο, δίπλα στη θάλασσα και σε όμορφα ηλιοκαμμένα πρόσωπα.

Γνώρισα καλύτερα μια 18χρονη που μόλις τελείωσε το σχολείο και δεν ξέρει τι θέλει απ' τον εαυτό της και τους άλλους...αν και σιγά-σιγά βρίσκει το δρόμο της.

Μπήκα στον κόσμο ενός ερωτευμένου γκραφιτά που όταν γελάει μοιάζει με μικρό παιδί... κι ας ρίχνει καθημερινά γροθιές και βρισιές στον εαυτό του και το κατεστημένο!

Ανακάλυψα ένα ψημένο, περήφανο και δειλό αγόρι που θέλει το συντομότερο να γίνει μπαμπάς.

Έβαλα στην καρδιά μου ένα τρελό τυπάκι που λατρεύει να παιδεύει το αντίθετο φύλο και δεν κάθεται ήσυχος ποτέ, ωστόσο θα ακούσει με προσοχή το πρόβλημά σου.

 Έπιασα φιλίες με μία κοπέλα που νοιάστηκε για μένα όταν κανένας άλλος δεν το έκανε και συνέχισε να ενδιαφέρεται ακόμα κι όταν οι άσωτοι φίλοι μου επέστρεψαν, και μοιράστηκα μαζί της σκέψεις και συναισθήματά μου.

Τέλος, δοκίμασα τα όρια της δικής μου προσωπικότητας και τα έσπασα για πρώτη φορά...όχι όμως και τελευταία. Τώρα που έμαθα πόσα ανέχομαι, από πού κρατιέμαι και με έναν παράξενο τρόπο βρήκα πάλι το δρόμο μου, θα τα σπάω ξανά και ξανά και ξανά!Γιατί λατρεύω να κάνω αλχημείες και από το τίποτα να χτίζω έναν κόσμο ολόκληρο από αγάπη και έρωτα και πόνο και γέλιο και τραγούδια και πρόσωπα και στιγμές. Είμαι δυνατή μέχρι να λυγίσω. Είμαι ανεξάρτητη μέχρι να δεσμευτώ. Είμαι ακούραστη μέχρι να πέσω κάτω. Είμαι υπεύθυνη μέχρι να συναντήσω την τρέλα. Είμαι δύσκολη μέχρι να βρεις τα κουμπιά μου. Είμαι παιδί μέχρι να φερθώ ώριμα. Είμαι καλή μέχρι να μου πατήσουν τον κάλλο. Είμαι ψύχραιμη μέχρι αηδίας... Είμαι ερωτεύσιμη μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος να το καταλάβει. Είμαι εγωίστρια μέχρι να λογικευτείς. Είμαι υποχωρητική μέχρι να πεισμώσω. Είμαι αυθόρμητη μέχρι να γίνεις κι εσύ. Είμαι παράξενη μέχρι να με μάθεις. Είμαι κατανοητική μέχρι να θυμώσω. Είμαι όμορφη μόνο για έναν. Είμαι περήφανη μέχρι να ζητήσω βοήθεια. Είμαι έξυπνη μέχρι να αρχίσω να το παίζω χαζή. Είμαι ονειροπόλα μέχρι να με προσγειώσει η πουτάνα η πραγματικότητα. Είμαι τεμπέλα μέχρι να μου ζητήσεις κάτι. Είμαι αστεία μέχρι να σοβαρέψει η κατάσταση. Είμαι ανασφαλής μέχρι να μου δείξεις ότι με νοιάζεσαι. Είμαι γκρινιάρα μέχρι να μου κάνεις μια αγκαλιά. Είμαι χαμογελαστή μέχρι να με πληγώσεις. Είμαι εκεί αφού μου πει κάποιος "σ' αγαπάω".

Αυτή είμαι... Φωτογραφία. Χαμογέλα.

"Είμαι εδώ να σου θυμίζω όσα αφήνει το μυαλό, για ακόμα ένα βράδυ τριγυρίζω στης καρδιάς σου τον παλμό / θέλω μόνο να γελάς, γιατί φωτίζει ο κόσμος όλος / όσα τραγόυδια γράφτηκαν για μας, να ψιθυρίζεις, ν' αγαπάς".


Αφιερωμένο σε όσους είναι στις καλοκαιρινές μου φωτογραφίες και σε κάποιον ιδιαίτερα, για να μην ρωτάει και λυπάται... :0)

Θετικές Επιστήμες

Ποιος μας έβαλε εδώ;

Θέσεις σωστές, μα λάθος οι αποστάσεις.

Ποιος όρισε γραμμές; ...Καρδιογράφημα να μου έκαναν τώρα, μονότονο θόρυβο θα έκανε το μηχάνημα!

 

"Απόσταση σημείου από ευθεία είναι η απόσταση ΑΠΟ το σημείο ΣΤΗΝ ευθεία".

 

Ανέκαθεν δεν καταλάβαινα τα μαθηματικά. Ποτέ μου δεν μπορούσα να εφαρμόσω τη θεωρία στην πράξη. Κι όμως, μ' ένα μυστήριο τρόπο, αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο στο να ξεκινήσω απ' το σημείο μηδέν και να καλύψω την όποια απόσταση. "Δεν έχεις πρακτικό μυαλό", έλεγε πάντα ο πατέρας μου. Αχ και να 'ξερες, μπαμπά... που πολλά ήξερες από πολύ νωρίς΄ εγώ δεν καταλάβαινα τότε.

 

"Όλα είναι αριθμοί. Βρείτε μου κάτι που να μη σχετίζεται με αριθμούς κι εγώ θα σταματήσω να σας κάνω μαθηματικά".

 

Όταν το λές αυτό σε ένα δωδεκάχρονο παιδί, το μαγεύεις, γιατί του δίνεις την ελεύθερη βούληση καιν μόνο του οδηγείται στην παραδοχή ότι ο δάσκαλος έχει δίκιο. Σ' ένα εικοσάχρονο παιδί τι λες; Ότι η καρδια ειναι μία και μάλιστα χτυπάει σε δύο φάσεις; Άσε που "μια σχέση μπορεί να καταλήξει με μαθηματική ακρίβεια στο να πληγωθεί ο ένας ή ο άλλος". Άρα δεν σχετιζόμαστε για να αποφύγουμε την πιθανότητα μιας απόρριψης ή κατάθλιψης ή ενός χωρισμού; Αυτή είναι η μόνη λύση στο πρόβλημα. ...Εγώ κι οι θεωρίες μου βέβαια, θα λέγαμε: "και πού 'ν' το πρόβλημα"; Άλλο η λογοτεχνία και άλλο τα μαθηματικά, είπαμε!

 

"Τα ετερώνυμα έλκονται, τα ομώνυμα απωθούνται".

 

Τη φυσική πάντα την έβλεπα ως... ομώνυμο! Και εδώ ωστόσο, δεν είχα κανένα πρόβλημα να κάνω τη θεωρία πράξη: μέχρι στιγμής έχω βρει αρκετά ομώνυμα με μένα και όσο τα πλησίαζα τόσο εκείνα με απωθούσαν... φυσικό ταλέντο, τι να λέμε τώρα!

 

"Η ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος μετριέται σε Volt".

 

Και σε ρωτώ, εσένα έξυπνε, που έβγαλες τούτη τη θεωρία: πόσα Volt  διαπερνάνε το κορμί όταν δίνεις το πρώτο σου και κάθε σου φιλί και την ψυχή σου όλη μαζί; Πόσα Volt όταν κάνεις έρωτα, όταν βλέπεις τον αγαπημένο σου να σου χαμογελάει έστω κι από φωτογραφία, όταν το παιδί σου συλλαβίζει την πρώτη του λέξη; ΓΙΑΤΙ ΜΟΥΓΚΑΘΗΚΕΣ ΑΝΟΗΤΕ;

 

"Χημικές διεργασίες είναι αυτές που συμβαίνουν στον ανθρώπινο εγκέφαλο και δημιουργούν το αίσθημα της χαράς, της θλίψης, της πείνας, του έρωτα...κλπ.".

 

Το αγαπημένο μου μάθημα ήταν η χημεία. Λάτρευα να μπερδεύω τα πιο ανόμια συστατικά σε δοκιμαστικούς σωλήνες και να παρακολουθώ να συμβαίνουν αντιδράσεις. Κι αν δεν πετύχαινες την προβλεπόμενη αντίδραση, πάντα μπορούσες να ξαναδοκιμάσεις΄ ή μπορεί και να ανακάλυπτες έναν ολοκαίνουργιο συνδυασμό! Μαγεία.

 

"Το άτομο αποτελείται από έναν θετικά φορτισμένο πυρήνα απαρτιζόμενο από πρωτόνια και νετρόνια, και ένα τουλάχιστον αρνητικά φορτισμένο ηλεκτρόνιο που κινείται σε τροχιά γύρω από τον πυρήνα".

 

Θετικά και αρνητικά μαζί δηλαδή, σε ένα. Έλκουν το ένα το άλλο, συνεργάζονται. Ο πυρήνας είναι η καρδιά και το μυαλό και γύρω-γύρω γυρίζουν τα γεγονότα που τα βαφτίζεις εσύ σωστά ή λάθος, τι κι αν όλα μοιάζουν τόσο στραβά στην αρχή. Έτσι, όλα σε αρμονία.

 

Πώς ακολούθησα εγώ θεωρητική κατεύθυνση δεν μπορώ να καταλάβω. Καλές οι θεωρίες, καλά τα λόγια, αλλά στον αγώνα όταν τρέξεις κόβεις το νήμα... ή πέφτεις χάμω μόλις σταματήσει η καρδιά σου. Μακάρι να... ήταν όλοι επιστήμονες!

 

Καλό δρόμο.

wHo r U aGaiN ???

yOu ThiNK yoU KnoW me?! WelL,you'd bEtTer tHink aGAin!!!
fEar The mOst thE BroKeN-HEaRteD...

Ζητω το καλοκαιρακι!!

Summer has come and past.
The innocent can never last.
Wake me up when September ends.

Like my fathers come to pass,
Seven years has gone so fast.
Wake me up when September ends.

Here comes the rain again,
Falling from the stars.
Drenched in my pain again,
Becoming who we are.
As my memory rests
But never forgets what I lost.
Wake me up when September ends...

 

Green Day
 

Μπροστά στα δύσκολα

Μετά τη βροχή, βγαίνει το ουράνιο τόξο. Μετά τη μπόρα, έρχεται ο ήλιος. Όταν όλα μοιάζουν γύρω να καταρρέουν, μην κλείσεις απλώς τα μάτια και περιμένεις να κοπάσει η καταιγίδα, αλλα κάνε κάτι ουσιαστικό: πάρε την κατάσταση στα χέρια σου! Είναι μεγάλη υπόθεση να μπορείς να ξανασηκωθείς μετά από μια ήττα, να ξαναρχίσεις απ' το μηδέν...αρκεί να πάρεις την απόφαση. Κανείς άλλος δεν θα σε βοηθήσει στον αγώνα σου, παρά μόνον ο εαυτός σου! Στηρίζεσαι στα πόδια σου και να μαθαίνεις να περπατάς αργά-αργά, βήμα-βήμα, όπως τα μωρά. Όλα στην αρχή φαντάζουν δύσκολα, μα εφόδια, όπως η οικογένεια, οι φίλοι, έιναι δίπλα σου για να σε στηρίξουν και να σε συμβουλέψουν.

 

Οι άνθρωποι δεν ξέρουμε τι είμαστε ικανοί να καταφέρουμε με το πείσμα, την υπομονή, την πίστη και πάνω απ' όλα τη θέλησή μας... Μπορεί και να μη το ανακαλύψουμε ποτέ! Με κινητήριο δύναμη την αγάπη -γι' αυτό που είμαστε, γι' αυτό που κάνουμε- όλα είναι δυνατά και όλα τα εμπόδια μπορούν να ξεπεραστούν.

 

Σπουδαίο πράγμα να αναγεννιέσαι από τις στάχτες σου...τρανό παράδειγμα, οι πυρόπληκτοι στην Πελοπόννησο.Τι παραπάνω έχουν αυτοί από σενα; Μάλλον έχουν πολύ λιγότερα απ' ό,τι εσύ...

 

Για μια φίλη μου που έπαψε να πιστεύει στις δυνάμεις της μετά από μια <<ήττα>>