Woodstock

Μη με ρωτάς το λόγο που κάθομαι σιωπηλή. Απέχω 91 εκατοστά από τον εαυτό μου, γι’ αυτό.

Ξέρεις, εκεί που κάθεσαι ναρκωμένος, μουδιασμένος από το παρελθόν και τα πολλά τσιγάρα και τις πολλές θλίψεις που σε έχουν πλακώσει με όλο τους το αλύπητο βάρος, έρχεται ένας μετεωρίτης και πέφτει ακριβώς πάνω σου. Γίνεται η επανάσταση, που ευχόσουν να γίνει όλα σου τα μισόνεκρα χρόνια που βολόδερνες κορμί στους δρόμους της βρώμικα όμορφης πόλης και τα νησιά του ήλιου. Μετεωρίτης πολλών κυβικών και υποσχέσεων για το τέλος που έρχεται και τη νέα, άγνωστη αρχή.

Τι κάνεις όταν ξέρεις ότι θα σε χτυπήσει μετεωρίτης; Τρέχεις να κρυφτείς, ο ανόητος. Όταν όμως, δεν ξέρεις; Είναι σαν το πείραμα με το βάτραχο: αν ρίξεις έναν βάτραχο σε κατσαρόλα με δροσερό νερό που σταδιακά ζεσταίνεται και βράζει , εκείνος συνηθίζει και σκάει από τη ζέστη προτού το καταλάβει. Αν όμως τον ρίξεις απευθείας σε βραστό νερό, θα πηδήξει…

Ήταν, θυμάμαι, καλοκαίρι του ‘69 έξω από τη Νέα Υόρκη, δεκαπενταύγουστος φωτιά, μέσα-έξω. Κόσμος-χαμός, ροκάδες και χίπηδες, γρασίδια, χόρτα, χρώματα, χρώματα, χρώματα. Και μουσική, από την άγρια, αυτή που δεν καταλάβαινουν οι περισσότεροι, οι οπισθοδρομικοί και οι καθωσπρέπει. Παιδιά με σανδάλια και μακριά μαλλιά και όρεξη για ζωή και παιχνίδια, τα επικίνδυνα και τα ακίνδυνα, όλα. Σε ξεχώρισα από μακριά: ξανθά μαλλιά και παιδικό χαμόγελο, μάτια κόκκινα και πόδια κουρασμένα από τη βαρύτητα της γης και των σχέσεων. “Είναι παρανοϊκή η δικιά μου. Γι’ αυτό το ‘σκασα και την άφησα”, μου είπες. “Να πιούμε ένα;” “Ναι” –δεν κάθησα να σκεφτώ. Η σκέψη σκοτώνει, όχι το χόρτο. “Τι ήρθες να κάνεις εδώ; Για τη μουσική;” “Όχι. Για να κάνω ειρήνη με τον εαυτό μου.” “Μ’ αρέσεις.” “Κι εμένα…” Μετά, θυμάμαι, γίναμε ένα με τα γρασίδια και τ’ αστέρια. Εκεί συγκρούστηκα με τον μετεωρίτη μου.

Από τότε απέχω 91 εκατοστά από τον εαυτό μου. Κατάφερα να με δω από απόσταση, καθαρά, μέσα στις λάμψεις και τα πυροτεχνήματα εκείνο το βράδυ στο Woodstock. Ζω πάνω στο μετεωρίτη, είμαι ο μετεωρίτης. Όπως οι σχιζοφρενείς, έχω δύο εαυτούς… ή έναν, κομματιασμένο στα δύο. Μ’ αρέσει να είμαι δύο και όχι ένα.

Ίσως ο μετεωρίτης προοριζόταν για μένα,ίσως εγώ προοριζόμουν γι’ αυτόν. Δεν το σκέφτομαι… κάθομαι σιωπηλή, ήρεμη μετά τη σύγκρουση, καινούργια, πλήρης. Απέχω ακριβώς 91 εκατοστά από τον παλιό μου εαυτό.



Για σένα.

Η θρησκεία, ο έρωτας κι η τέχνη.

Είδα μια εικόνα κι από μπροστά της μικρή φωτιά, έκαιγε το καντηλάκι. Ποιος προσεύχεται πια; Ο απελπισμένος ή ο πιστός; Ο απελπισμένος στην κρίση και ο πιστός πάντα. Όπως και να ‘χει, ο σκοπός επετεύχθη: το μικρό μαγαζί μένει όρθιο εδώ και χρόνια και ο μαγαζάτορας ανταποδίδει τα κέρδη. Φωτισμένος εκείνος, φωτισμένο και το μαγαζάκι στα σκοτάδια.

Είδα μια εικόνα και μέσα της μικρή φωτιά, που ολοένα φούντωνε. Ζευγάρι που κοιτάζεται στα μάτια, μοιράζεται βλέμματα και πιάνεται απ’ το χέρι για να ανέβει την ανηφόρα. Μάλλον αυτοί το έχουν πιάσει απ’ τα μαλλιά το νόημα… Είναι μικρή η ζωή με μεγάλους, όμως, χειμώνες και η ανάγκη για δυο ζεστά χείλη, δυο ζεστές αγκαλιές είναι τεράστια. Είναι δωρεάν και για πάντα θα είναι. Αχ, μόνο να το καταλαβαίνατε και να σκορπούσατε αλλού τα χαρτονομίσματα και τα νομίσματα.

Ημερολόγιο καλοκαιριού

Ουφ, ζέστη… πνίγομαι! Α, το φεγγάρι. Και άμμος στα χέρια μου, στα πόδια, μέσα μου, παντού. Μαλακή άμμος. Εύπλαστη. Πώς ξεκίνησα φέτος το καλοκαίρι; Α ναι! Απ’ το πουθενά, απ’ την άκρη του φοιτητόκοσμου, μέσα στις σκηνές και την μπίχλα, τότε που ήθελα επιτέλους να αναπνεύσω μετά την εξεταστική. Θυμάμαι κακοκαιρία, παρανομίες, γέλιο, αμέτρητες γειτονιές από σκηνές, μπάφους, πιοτό και κορμιά, αέρας απελευθερωτικά απίστευτος, ιδιωτική παραλία, μπιτσόμπαρο πρωί-βράδυ, πρώτη εμπειρία του Ιουλίου. Και πάλι, τόσος κόσμος και δεν την έπεσαν σε μένα. Ας είναι. Είπα θα χάσω κιλά. 

Κιλά δεν ξεφορτώθηκα, γιατί ό,τι εύχομαι, δεν πραγματοποιείται. Πήγα στην Πάρο μ’ έναν κόμπο στο στομάχι, όπως κάθε καλοκαίρι, και βρήκα έναν ενθουσιασμό που δεν περίμενα. Το ταξίδι ξεκίνησε οικογενειακά με γέλια γύρω στις 10 το βράδυ, έπιασε Πειραιά μετά από 3 στάσεις στις 5.15 το πρωί, έδεσε λιμάνι στις 10.20 και δεν θέλαμε να τελειώσει 6 μέρες και 13 ώρες-ταξίδι-επιστροφής αργότερα. Η καλύτερή μου εμπειρία σημειώθηκε στην Αντίπαρο: δέκα άτομα από 13 έως 53 χρονώ βρεθήκαμε στον ίδιο χώρο, κάτω από το αιώνια εύθυμο βλέμμα του Bob Marley να χορεύουμε με παλιές λατρεμένες μουσικές. Την χειρότερη εμπειρία ήδη την ξέρεις, άμα ξέρεις και το λόγο που κατεβαίνω κάθε χρόνο στο νησί. Το παράπονό μου ήταν που δεν απόλαυσα το ηλιοβασίλεμα και δεν ανέμισαν τα μαλλιά μου απ’ το παράθυρο του αυτοκινήτου… α στάσου, το τελευταίο έγινε στο πλοίο. Εντάξει τότε. Μην περιμένεις να το αναλύσω το θέμα, θα πάρω σπίτι στην Πάρο και μια ψαρόβαρκα το μωρό μου όταν μεγαλώσω.

Μετά δεν ήθελα να πάω στη Θάσο.

Αναπαράσταση

Έχω μία σκέψη… το λες και όνειρο. Ξέρεις, είναι από τα καλοκαιρινά: κάτι το φεγγάρι εκεί πάνω, τα καρφωμένα αστεράκια στο νυχτερινό ουρανό, η ζέστη και η υγρασία παντού που σου κόβει την ανάσα. Σου πνίγουν το μυαλό και δεν μπορούν να ησυχάσουν αν δεν σου ανατινάξουν το κορμί.

Δροσερή νύχτα. Φώτα μακριά. Φαίνεται παραλία για 2, μα κι άλλα ζευγαράκια κάθονται σκόρπια στην άμμο. Ήχος γλυκός από τα κύματα και τα τριζόνια κάνουν συναυλία στο παρασκήνιο. Το στόμα είναι γεμάτο από καπνό και οι λέξεις δεν βγαίνουν. Για άλλη μια φορά ξεκινάς εσύ, αμήχανα. Έχεις εκείνο το ειρωνικό στυλάκι “στ’ αρχίδια μου, είμαι κουλ” που με κάνει να θέλω να σε σκοτώσω για πολλοστή φορά. Δεν θα με ρωτήσεις, θα δηλώσεις απλά “ακούω”. Το θέμα σου ήταν αυτό πάντα: ακούς, δεν αφουγκράζεσαι, κοιτάς, δεν βλέπεις, νιώθεις, δεν κάνεις. Ανέκαθεν μου άρεσε να παίζω με τις λέξεις. Εσένα αυτό σου την έσπαγε. Και τόσα άλλα! Αλλά δες μας: μετά από άπειρες προσπάθειες, προσεγγίσεις και επαφές και ταξίδια, αυτό ήταν το σωστό. Μια φορά πρέπει και επιβάλλεται να γίνει το σωστό για μας. Η απόφαση θα παρθεί από μόνη της. Είναι τα κορμιά που θα οδηγήσουν εκεί, η επαφή που πάντα ήθελα μαζί σου. Αντακλαστικά θα συμβεί, είναι ο μαγνήτης που λέγαμε, ο “κρυπτονίτης”. Θα έχω τόσο θελκτικό βλέμμα και μέσα σ’ αυτό τόση ανυπαρξία χωρίς εσένα, που θα σε μαγέψω. 

Το σεμεδάκι της γιαγιάς

Εν μέσω λογισμών, παραλογισμών και εκλογών και ενώ πολλά πέρασαν και δεν ακούμπησαν, μια γνώριμη φωνή ακούγεται καθημερινά σε κάποιο καφέ, μπαρ της πόλης: «Τι λε’ ρε φιλαράκι που δεν θα καπνίσω;» Ο Έλληνας δεν θέλει την υγειά του, δε γουστάρει περιορισμούς, το έχουμε καταλάβει. Ό,τι του λες, εκείνος το αντίθετο θα κάνει, όσο ευγενικά κι αν το θέτεις: «Παρακαλώ, μην παρκάρετε/καπνίζετε/φωνάζετε». Κι όμως «εγώ θα παρκάρω όπου γουστάρω»  –συνήθως πάνω στο πεζοδρόμιο και σε θέσεις για ανάπηρους, «θα το κάνω ντουμάνι εδώ μέσα», «και ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις να μη φωνάζω;». Οι παραδόσεις είναι παραδόσεις κι έτσι μιλάμε κι έτσι είμαστε αναντάμ παπαντάμ: πληθωρικοί στα ούλα μας!

Από τη στιγμή που εφαρμόστηκε ο αντικαπνιστικός νόμος σε μαγαζιά πάσης φύσεως και τα πρώτα κρύα έπιασαν, έχω γίνει μάρτυρας σε σκηνικά απείρου κάλλους.

Οι 5 αγωνίες των γυναικών

Οι μεγάλες αγωνίες του ανδρικού φύλου δημοσιεύτηκαν σε μεγάλο γυναικείο περιοδικό...και ήταν οι αναμενόμενες! Ενώ τους άντρες απασχολούν αν είναι οι τέλειοι εραστές, αν βγάζουν αρκετά λεφτά, αν έχουν τρίχα για πουλόβερ(!) ή αν δεν έχουν μία στο κεφάλι, και πόσα αποτελέσματα δίνει το Google για το όνομά τους(!!!), εμάς μας απασχολούν πιο...προσγειωμένα πράγματα.

"Είμαι sexy ωσάν τις μοντέλες της Victoria Secret;" Είμαστε τόσο σίγουρες ότι άμα βάλουμε το πανάκριβο μαρκάτο εσώρουχο, θα είναι σα να ξεπηδήσαμε μόλις από τον διαφημιστικό κατάλογο με τις αξιοζήλευτες καμπύλες και τα τέλεια πόδια, που δεν παραδεχόμαστε ότι απλά πιέζουμε τα παχάκια μας να βολευτούν όπως-όπως κάτω απ' τα εσώρουχα. Τουλάχιστον οι περισσότερες έτσι είμαστε...με (υπερ-)μεσογειακή σιλουέτα. Δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό σ' αυτό εφόσον έχουμε επιστρέψει σε παλιότερες εποχές, όπου η Μόνα Λίζα και όχι η Αντριάνα Λίμα ήταν η ιδανική γυναίκα. Λόγος ανησυχίας μηδέν=ανησυχία ανύπαρκτη. Είμαστε θεές._

"Τα παιδιά έχουνε να φάνε;" Όχι τα παιδάκια στην Αφρική, αλλά τα παιδιά στο σπίτι και by παιδιά I mean κολώνα του σπιτιού και μετά τα τέκνα. Ο άντρας δουλεύει, φέρνει λεφτά στο σπίτι -είναι μία από τις ανησυχίες που τον κάνει να μην κοιμάται τα βράδια το πόσα βγάζει και αν βγάζει περισσότερα