BABYLONIAAAAAAA!*

Σήμερα μ’ ενοχλούν τα πάντα –γιατί Θεέ μου, αφού είναι Κυριακή! Η τσιρίδα του μικρού των διπλανών, επειδή πάτησε ένα καρφί. Η γκρίνια της μαμάς που την έπιασε αλλεργική φαγούρα. Ο 10χρονος ξάδερφός μου που ήθελε να παίξουμε 35 διαφορετικά παιχνίδια στον υπολογιστή. Οι κολλητές που δεν συμφωνούσαν πού θα πάμε για έναν ρημαδο-καφέ. Η βροχή. Η κλασική φράση ήρθε στα χείλη: «Κανείς δε με καταλαβαίνει»! Αφού πήρα απόφαση ότι θα μείνω μέσα, αγκαλιά με τον πονοκέφαλο, πατάω το PAUSE (τι καλά που θα ‘ταν!) στη βαβούρα κι ανοίγω την τηλεόραση.

Big Brother, επεισόδιο πρώτο. Λέω: «Εδώ είμαστε: αθάνατη Ελλάδα»!

Άνοιξ-ε/η

Μπήκε η άνοιξη, για τα καλά πλέον, κι έχω πανσέδες, κυκλάμινα και τουλίπες στην αυλή μου. Στην αγκαλιά μου τι έχω; Τίποτα... 3 εισιτήρια, 2 χαρτιά και μερικά κρατημένα αρχεία να μου θυμίζουν. Οι αναμνήσεις ενός χρόνου, αντί να ξεθωριάζουν -τι περίεργο!- παρατάσσονται ολοζώντανες μπροστά μου. Κι όταν έρχεται η άνοιξη, δύσκολα, πολύ δύσκολα να ξεφύγεις από μυρωδιές και ερωτευμένες εικόνες... Πώς το χειμώνα τα βουνά αντέχουν στον δυνατό αέρα, πώς το καλοκαίρι τα βράχια στέκουν ακλόνητα πλάι στα κύματα, έτσι κι εγώ αντιστέκομαι στο κίνημα των ερωτευμένων και δεν πρόκειται να παραδεχτώ τις αδυναμίες μου!

Άμυνά μου το ψέμα, όπως τα ψεύτικα λουλούδια, που μπορεί να μην μοσχοβολούν σαν τα αληθινά, ωστόσο φέρνουν το χαμόγελο στα χείλη αυτού που τα δέχεται. Δύο ψέματα ισούνται με μία αλήθεια; Σ' αυτό ποντάρω. Κι αρκεί να σε νιώθω να χαμογελάς, άσχετα αν επιθυμώ να βρεθώ δίπλα σου στο κρεβάτι και να σου μιλάω ώρες ατελειώτες για το πώς θα είναι το καλοκαίρι μας. Σειρά μου να υψώσω τοιχάκια και υπόστεγα γύρω από την μπαλωμένη μου καρδιά -γιατί μέχρι και τα βράχια τα διαβρώνει το νερό, μέχρι και τα βουνά τα χαρακώνει ο αέρας.

"Τι θα 'θελες;" Τι θα 'θελα ειλικρινά; Να ζήσω αυτά που βλέπω μπροστά μου, όνειρα και καθημερινότητα άλλων και για μια φορά να συμμετέχω σε ό,τι μοιάζει αυτονόητο για να βγάλεις μια εποχή, για να τα καταφέρεις μες στο χρόνο. Να έχω μια αγκαλιά αντί για τείχη γύρω μου, ένα φιλί αντί για αυτή την συνεχή πίκρα στο στόμα απ' τα τσιγάρα, το δικό σου χάδι στα μαλλιά αντί για το δικό μου χέρι. Αυτά και 1 θυσία. Τη δικαιούμαι, τη ζητάω εδώ και μήνες, εδώ και χρόνια... Είναι από αυτά τα σίγουρα πράγματα στη ζωή, όπως τα χελιδόνια που έρχονται Μάρτη και φεύγουν τον Οκτώβρη. Βλέπεις, η μοναξιά είναι de facto το καλοκαίρι, ενώ τον χειμώνα αν είσαι μόνος, γίνεσαι ο περίγελος ή ο αδιάφορος. Τα παράπονα για μένα όμως, είναι παντώς καιρού και το μόνο βέβαιο είναι η μοναξιά, που τα βράδια (και των 4 εποχών) διογκώνεται και βαραίνει και δε φεύγει και παγιώνεται.

Ένα συνεχές φθινόπωρο, μια όλο και πιο φθίνουσα πορεία, με ελάχιστα οφέλη -τι ζητάω κι εγώ εν μέσω κρίσης και περικοπών... Φαντάσου με σαν ένα γυμνό σχεδόν, δέντρο που του πέφτουν τα φύλλα το ένα μετά το άλλο, που όσο κι αν προσπαθεί να αναστηθεί, το Πάσχα δεν φτάνει ποτέ και οι πασχαλιές το κοροϊδεύουν. Κάθε άνοιξη. Εδώ και 3-4 χρόνια. Κανένας δεν μου ανοίγει.

Παράθυρο με θέα

Πόσο καιρό σου παίρνει να συνηθίσεις να κοιτάς από ένα παράθυρο με θέα; Θα μου πεις, εξαρτάται από πού έρχεσαι, τι έβλεπες και ποια είναι τα καινούργια δεδομένα...

Όσο μεγαλώνει το σπίτι, τόσο μου φαίνονται πιο μεγάλα τα προβλήματα. Στο μικρό διαμέρισμα συναντιόμασταν, μιλούσαμε, μοιραζόμασταν και ούτε που μας ένοιαζε ο γείτονας απέναντι στα 10 μέτρα που ξεντυνόταν μπροστά στην μπαλκονόπορτα. Εμείς χαμογελούσαμε γιατί είχαμε θέα στο πάρκο κι εκεί έπαιζαν πάντα: είτε τα μικρά παιδιά μπάλα ή τα πολύ μεγάλα παιδιά σκάκι. Αυτό είχε σημασία, πως η ζωή κυλούσε κι ας ήταν στριμωγμένη. Το γραφείο είχε βιβλία, η ντουλάπα ήταν ανύπαρκτη και το κρεβάτι μου εξομολογητήριο, αυτό είχε σημασία.

Τώρα δίνουμε σημασία μόνο στο παράθυρο με θέα: το επιζητάμε με αγωνία, κοιτάζουμε κλεφτά τον γείτονα, το ανοίγουμε διάπλατα και πάλι δεν μπαίνει φως... Και οι μέρες περνάνε κουραστικά και άσκοπα. Το γραφείο είναι γυάλινο, η ντουλάπα φίσκα και το διπλό κρεβάτι μου ανέραστο. Τα παιδιά τσιροκοπούν και μεγάλα παιδιά δεν υπάρχουν, η μπάλα χάθηκε και ο Βασιλιάς σταμάτησε να ασχολείται με τη Βασίλισσα και το παιχνίδι κοντεύει να τελειώσει.

Πώς γίνεται να ονειρεύεσαι τη θάλασσα κι ας μην τη βλέπεις και όταν το μάτι βαριέται να τη βλέπει καθημερινά, τη νοσταλγεί στο τέλος περισσότερο; Έχασε την αξία της η θέα, όσο πάει και ξεμακραίνει το όνειρο με το οποίο ξεκινήσαμε... Τώρα έχουμε τη θάλασσα μέσα μας και καθένας τη δική του. Αυτό έχει πλέον σημασία.

Συναισθησία

"Μην περάσεις απ' έξω. Άλλαξε δρόμο, μόνο για σήμερα".
- Δε με καταλαβαίνεις. Κάνε τον κόπο να μπεις έστω για μία φορά στη θέση μου!
"Μαλώνουν;"
"Σσστ... κάνε πως δεν ακούς..."
"Μα ακούγεται τόσο δυνατά, κάνει αντίλαλο... Πάω να δω... Μην είναι μόνη της..."
  Κόιταξε από την κλειδαρότρυπα. Φρόντισε να κλειδώσει για να μην την εννοχλήσει κανείς, μόνο οι σκέψεις της.
- Σε παρακαλώ, σταμάτα να φωνάζεις!
"Με μια ρόμπα, τι σκεπάζεις; Μόνο το κορμί σου;"
"Είναι λογικό, κάνει κρύο απόψε..."
"...δε μου απαντάς όμως!"
  Σιωπή.
- Τι θα γίνει; Αν είναι να ακούμε πάλι μόνο τις ανάσες μας, το κλείνω, ακούστηκε η φωνή απ' το τηλέφωνο.
  Όταν σε πιέζουν να μιλήσεις, τότε είναι που δεν έχεις τίποτα να πεις.
  Κοίταξε από το τζάμι τα φώτα μακριά και φαντάστηκε για άλλη μια φορά την απόσταση να μικραίνει.
"Κοίτα, γλύκανε η έκφραση του προσώπου της... Πώς τα καταφέρνει ο ύπουλος; Θυμώνω τόσο όταν το κάνει αυτό! Την κάνει και ξεχνάει... δεν είναι δίκαιο..."
"Όχι, είναι λύτρωση. Είναι αγάπη κι ας μην το ξέρουν και οι δυο."
- Αχ πόσο θα 'θελα να σ' έχω στην αγκαλιά μου τώρα, να σε χαϊδεύω, να σε κοιμίσω και να σου δώσω τη σιγουριά πως όλα φτιάχνουν, μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα. Είμαι τόσο περήφανη για σένα! Μεγάλωσες, προχώρησες, άλλαξες, ομόρφυνες... Θυμίζεις στο ελάχιστο το αγόρι που γνώρισα τον περασμένο Μάρτη. Χάσιμο χρόνου σε λένε, μα μόνο εγώ ξέρω πόσο πολύ λατρεύω να χάνω χρόνο κάνοντας πραγματικότητα τα θέλω και όχι τα πρέπει τους: να γράφω, να τραγουδάω, να κάνω βόλτες με τη μουσική μου, να μιλάω μαζί σου, να έρχομαι να σε βρίσκω εδώ, εκεί...
"Οι σκέψεις γίνεται να ακούγονται τόσο εκκωφαντικά;"
"...κι άλλο τόσο εκκωφαντικά να πραγματοποιούνται! Θυμάσαι πριν τρεις μέρες που ξαφνικά βρεθήκαμε στην παραλία του νησιού να τρώμε βραστό καλαμπόκι και να γλείφουμε το αλάτι από τα φύλλα μαζί του;"
"Αυτό είναι μαγεία! Μόνο αυτό της έχει απομείνει της κακομοίρας..."
"Δεν είναι κακομοίρα, είναι τυχερή. Έχει όπλα η φαντασία που δεν φαντάζεσαι! Είναι τυχερή και τη ζηλεύουν αυτοί που ζουν μονάχα με σάρκα και οστά και όχι και με όνειρο και μολύβι και χαρτί."
"Κοίτα την, τώρα γελάει! Πριν φώναζε κι έκλαιγε και τώρα γελάει! Πώς είναι δυνατόν;"
"Θα σταματήσεις να κατασκοπεύεις απ' την κλειδαρότρυπα; Ό,τι θέλει, θα σου το πει από μόνη της. Αλλά ξέρω... θυμώνεις επειδή έχει σταματήσει να σου ανοίγεται και το κάνει πλέον σ' αυτόν. Μα ακόμη δικιά σου είναι, δες... Φοράει αυτές τις άχαρες παντόφλες και το ρομπάκι που της χάρισε η γιαγιά της κι έχει πιασμένα τα μαλλιά. Σου φαίνεται να έχει χάσει τον εαυτό της;"
"Όχι, ξέρει πού είναι, είναι καλά κρυμμένος σ' αυτόν... σα να κοιτάζεται σε καθρέφτη και συνέχεια καλλωπίζεται! Θυμώνω που δεν μ' έχει ανάγκη πια!"
"Έτσι συμβαίνει όταν ερωτεύεσαι. Τώρα είναι ο ένας για τον άλλον κι ας μην το ξέρουν και οι δυο."

Μέτρησα...

1, 2, 3... μπουμπούκια να ανθίζουν με τραγούδια που ταξιδεύουν στα ερτζιανά και τις γραμμές του τρένου.
Η πρώτη επαφή με την άνοιξη πάντα σε τρομάζει, μπορεί και ν' αρρωστήσεις.
Αντέξαμε τις νύχτες, μα το πρωί πάντα μας πρόδιδε και σε ξεπερνούσα.

1, 2, 3... βοτσαλάκια στην παραλία νησιού που το σμίλεψε ο αέρας, ευκαιρίες που ονειρεύτηκε το καλοκαίρι.
Ποια άμμος διαλύθηκε στον ουρανό, ποιο γλαροπούλι κατέβηκε να ξαποστάσει;
Μαντήλι δε σηκώθηκε κατάλευκο καθώς το πλοίο μούγκριζε αντίο...μόνο μια σκέψη ταράχτηκε.

1, 2, 3... φθινοπωρινά φύλλα κι ένας ήλιος αμείλικτος να δείχνει δόντια ευγενικά.
Στα βιβλία μας δε δίνεται ορισμός "τι είναι έρωτας" κι ούτε προλάβαμε μόνοι μας να δώσουμε.
Τρεις φορές μας αρνηθήκαμε και κανείς δε σκέπασε την ψυχή να μην κρυώσει.

1, 2, 3... χειμωνιάτικες δύσκολες νύχτες που δεν ανταμώνουν με την αυγή ποτέ.
Ονειρεύτηκα πριν λίγες ώρες τα χαμηλά φώτα στη μεγάλη πόλη μαζί σου...
Μα πάντα ξυπνάω νωρίς απ' τις φωνές, τις συμβουλές και την αφύσικη ζέστη του Δεκέμβρη.

1, 2, 3... συναντήσεις και ένας χρόνος που κοντεύει να περάσει χωρίς εμάς.
Δεν θα κολλήσουμε στο 4, αφού οι εποχές δε μας τρομάζουν...
Κάτι μου λέει πως θα φτάσουμε ως εκεί που μας μάθαν να μετράμε!

2

Ποιος είσαι εσύ;

 

...εγώ ποιος είμαι;

 

Τι ζητάς;

 

Μια αγκαλιά, ένα λόγο, ένα φιλί...

 

Είμαστε ξένοι εγώ κι εσύ.

Μόνο σιωπή μπορώ να δώσω,

το λόγο ύπαρξης δυο ανθρώπων από μένα μη ζητάς!

 

Όχι, εγώ τα απλά γυρεύω

κι εσύ τα δύσκολα μπερδεύεις.

Τελικά είμαστε ξένοι...

Δολοφονίες

Αυτή την εβδομάδα σκότωσα και σκοτώθηκα. Έκλεινα τα μάτια και τραβούσα τη σκανδάλη απερίσκεπτα κι έπεφταν τα θύματά μου ένα-ένα μπρος στα πόδια μου. Σκότωσα όσες αράχνες παραβίασαν την εξώπορτά μου. Λένε ότι φέρνουν τύχη. Εγώ, παρόλ' αυτά, βάλθηκα να εξαφανίσω το είδος από προσώπου γης. Σκότωσα επιθυμίες. Συγκράτησα τα ορμέμφυτά μου... Χάθηκε η ορμή και έμειναν "φυτά" σκέτα τα συναισθήματά μου! Σκότωσα αναμνήσεις. Πυροβόλησα παγκάκια σε πάρκα, στενοσόκακα, στασεις λεωφορείων, φανάρια, καρέκλες σε καφετέριες, σπασμένες πλάκες στην παραλία, μαξιλάρια και σεντόνια, φίλους και γνωστούς με τους οποίους έκανες παρέα. Παγωμένη η κάννη στον κρόταφο, αλήθεια. Σκότωσα ελπίδες. Με συζητήσεις και επαναλαμβανόμενες αναλύσεις ωρών, με συγκρίσεις και βαθιά συνειδητοποίηση μακροπρόθεσμων δισεπίλυτων προβλημάτων περί καρδιάς και αθανασίας της ψυχής (αυτό για μια στιγμή ακούστηκε δύσκολο, αλλά δεν κώλυσα πουθενά η αδίστακτη).

 

Έβαλα τελικά το πιστόλι στην καρδιά, μήπως και καταφέρω να την κάνω να σταματήσει να μετράει τόσο επίμονα όλα μου τα πάθη. Τίποτα ουσιαστικό δεν κατάφερα. Τον εαυτό μου σκότωσα, μόνο με την κίνηση να τραβήξω το όπλο.

 

Τικ-τακ.

Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει.

Η ελπίδα της ίσως. Τελευταία.

Ημερολόγιο

Η ζωή κυλάει όμορφα. Με ακούσματα Chopin, Bach, Mozart, Kalomira και άγιος ο Θεός. Με καλοκαιρινές μυρωδιές και ζέστη που σου καίει τα σωθικά, ήδη απ'το μήνα Μάιο. Με συναντήσεις σε παραλιακά και μη παραλιακά καφέ. Με συζητήσεις για το μέλλον με φίλους. Με πρωινά ξυπνήματα στις 12 το μεσημέρι, με δύο φρυγανιές με μερέντα, εναν φραπέ και κανά δυο τσιγάρα. Με ανησυχίες του τύπου: "Εμένα γιατί δεν με κρατάει κανένας απ'το χέρι, ενώ αυτή η χοντρή έχει βρει τον έρωτα και τον επιδεικνύει δημόσια;".

 

Οι μήνες κυλούν απερίσκεπτα. Με μετακομίσεις-μεταφορές-επισκευές και γκρίνιες για τις επίμονες ατέλειες. Με ξυλοδαρμούς σε πρυτάνεις που δεν καταλαβαίνουν τι πά' να πει φοιτητής και ελεύθερος πολίτης στη συνείδηση και στην πράξη. Με φοιτητές που δειλιάζουν να (ξανα)πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Με ανεκπλήρωτους έρωτες που εδώ και έναν χρόνο (συν άλλους 2) βγάζουν περισσότερες ρίζες μες στα μύχια της εφηβικής ακόμα καρδιάς.

 

Ο χρόνος κυλά δύσκολα. Με δυστυχίες από σεισμούς, πλημμύρες, φτώχια, πείνα, γάμους, ατυχείς συγκυρίες. Με απορίες μικρών παιδιών: "Εμένα πότε θα μεγαλώσουν τα μεμέ μου;", "Τι είναι το σεξ, μαμά;", "Οι ελέφαντες γιατί είναι τόσο μεγάλοι;", "Το 2x-7x(x-2)+3=0 πώς λύνεται;". Με γυμναστήρια, αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα που δε φέρνουν τα επιθυμητά αστραπιαία αποτελέσματα. Με προετοιμασίες ψυχικές και σωματικές που φέρνουν την αγωνία και την αντοχή σου στο αμήν μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού.

 

Οι μέρες μου κυλάνε χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Με άδειο πορτοφόλι όλη την ώρα. Με γκρίνια και μουρμούρα. Με καυγάδες, γέλια, πλάκες, βόλτες, φιλοσοφικές αναζητήσεις με συνομηλίκους. Με σπασμένα φρένα στη βραδυνή διασκέδαση. Με πλατωνικούς έρωτες με κάθε αρσενικό που με περιτριγυρίζει. Με τις ορμόνες μου να χτυπάνε κόκκινο. Με ανεκπλήρωτα όνειρα και δίαιτες σε φαγητό, φιλοδοξίες, επιτυχίες, εργασία και διάβασμα.

Χωρίς την αγάπη από τον έναν και μοναδικό που θα γυρίσει και θα μου πει κοιτώντας με στα μάτια: "Είσαι πολύ όμορφη".

Η μνημη, η μνημη, η μνημη...

Οσο περναει ο καιρος, τοσο και ξεμακραινουν οι μνημες και επουλωνονται οι πληγες. Περιεργα οντα εμεις οι ανθρωποι. Λεμε κατι τη μια στιγμη και την επομενη το εχουμε ξεχασει. Επιλεκτικη μνημη.
  Να μετανοεις, να μη μετανιωνεις. Αν μετανιωνεις, παει να πει οτι δεν εισαι ευτυχισμενος ή οτι εισαι απληστος. Δεν αλλαζεις και δεν σωζεις τιποτα ετσι! Μα αν μετανοησεις, σωζεις την ψυχη σου.Να μετανιωσεις λοιπον, επειδη δεν μετανοησες. Η σωτηρια της ψυχης ειναι πολυ μεγαλο πραγμα...
  Να αγαπας ο,τι δεν σε σκοτωνει, αλλα σε κανει πιο δυνατο. Μ'αυτο τον τροπο θα σωσεις και το κορμι σου. Να λατρευεις την μοναδικοτητα του σημερα, το λιγο της στιγμης και το αγνωστο του αυριο. Ετσι θα καταφερεις να ξεπερασεις τους φοβους σου, να γειανεις γρηγοροτερα τα τραυματα σου και να γνωρισεις τους εχθρους σου.
  Τιποτα δεν ειναι τυχαιο. Ολα συμβαινουν για καποιον λογο. Κι αν δεν πιστευεις στη Μοιρα, πιστεψε στο Θεο. Πορευσου με τη σιγουρια και τη σοφια του παρελθοντος στο παροδικο τωρα και αφεσου στην αγκαλια του μελλοντος με τα πιο σιγουρα βηματα. Μαθε σιγα-σιγα να εκτιμας τις πληγες σου. Σημαδια ειναι και αυτα, που αφηνει ο Θεος για να ακολουθησεις.
  Κι αν τελικα ξεχασεις ολα τα αλλα, κρατα μονο αυτο: σημαδια ειμαστε κι εμεις σε τουτο τον ομορφο κοσμο, το μεγαλο, που συντομα θα ξεχαστουμε. Δεν αξιζει να πληγωνομαστε απο πραγματα μικρα.