Αλφαβήτα

Ζωές πάνε, έρχονται, διασταυρώνονται, προσπερνούν ή συγκρούονται, στο τέλος χάνονται στο βάθος του δρόμου. Τι μένει τελικά; Μόνο ρήματα.*

Αγαπάω. Πάντα με το άλφα πριν το τέλος.

Βασανίζομαι. Ακόμα. Είναι το ανόητο παιχνίδι κάποιου που το έγραψε σε όλη την πόλη: εκεί που σε θυμάμαι.

Γυρεύω. Όχι απλά ψίχουλα συναισθημάτων, αλλά αυτό που θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο.

Δαμάζω. Αισθήματα μες στη νύχτα, που σαν κύματα μου ξεσκίζουν σάρκες και όνειρα… συνήθως δεν κοιμάμαι.

Ερεθίζομαι. Τα ψέματα που νομίζεις πως αγνοώ, με εξοργίζουν. Κι όταν ερεθίζομαι αλλιώς, δεν το μαθαίνεις ποτέ.

Ζηλεύω. Το μαξιλάρι που αγκαλιάζει τα μαλλιά σου, την ευτυχία που οι άλλοι έχουν κι εγώ πασχίζω να ξεθάψω από παλιές μνήμες, τα πουλιά που μπορούν και πετάνε. Μόνο αυτά.

Ήμουν. Τότε που ήμασταν. Ποτέ ξανά σε τέτοιο ολοκληρωτικό βαθμό και ποτέ ξανά μαζί σου.

Θυμάμαι μες στη λήθη που επέλεξα, το “τρέχω”. Ανάθεμα αν με κυνήγησε κανείς…

Ιδρώνω. Μπροστά στους εφιάλτες μου δεν ουρλιάζω ποτέ.

Κοιτώ. Βαθιά: σε μάτια, φωτογραφίες, τον ουρανό, τον ήλιο όταν ανατέλλει, μεσουρανεί και δύει. Μόνο αυτό με βοηθάει να καταλαβαίνω.

Λάμπω. Όποτε με κάνεις να χαμογελάω από ευτυχία. Αυτόφωτη.

Μισώ. Δεν θα μπορέσω ποτέ, το “απεχθάνομαι” μου κάνει.

Νευριάζω. Μόνο όταν μου πατήσουν τον κάλλο. Και τρέχα να κρυφτείς.

Ξεχνάω, ξεπερνάω, ξεπερνιέμαι, ξαναζώ. Πολλά. Προσπαθώ να ξεχάσω και ταυτόχρονα να ξαναζήσω ό,τι κάποτε μου πρόσφερε την αθανασία μέσα στα εφήμερα. “Να ξεπερνάς, να μην ξεπερνιέσαι” μου είπες.

Ονειρεύομαι. Μέχρι να πεθάνω, μέχρι την τελευταία ανάσα και ρανίδα του αίματός μου, ατέρμονα και πεισματικά, πιο δυνατά έως ότου νικήσω το αδύνατο.

Περνάω. Από τις ζωές τους και αφήνω πάντα ένα σημάδι να με ορίζει μέσα τους.

Ριζώνω όπου μου δείξουν αγάπη και μου πουν “σαν στο σπίτι σου!”.

Συγχωρώ. Τους αδύναμους, όχι τους ανόητους από επιλογή, τον εαυτό μου ενίοτε, όταν δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω.

Τιμωρώ. Εμένα. Εσένα. Συνέχεια. Για να μάθεις επιτέλους να αγαπάς.

Υποφέρω από σύνδρομο στέρησης όλων των αγαπημένων μου. Γι’ αυτό δεν θα καλυφτώ συναισθηματικά από κανέναν και τίποτα.

Φεύγω. Όποτε μπορώ, φτιάχνω βαλίτσα κι όπου με βγάλει. Αρκεί να μην πνίγομαι.

Χαμογελάω απλόχερα σε όλους γιατί, ό,τι κι αν έχουν κάνει, τους αξίζει αυτό το μικρό δώρο επιβίωσης.

Ψάχνω και θα ψάχνω αιτίες και αφορμές να νιώθω.

Ωθώ στα άκρα την ψυχή μου για να είναι γεμάτη όταν έρθει η ώρα να κριθώ.

*credits to vatraxokoritso

Ημερολόγιο καλοκαιριού

Ουφ, ζέστη… πνίγομαι! Α, το φεγγάρι. Και άμμος στα χέρια μου, στα πόδια, μέσα μου, παντού. Μαλακή άμμος. Εύπλαστη. Πώς ξεκίνησα φέτος το καλοκαίρι; Α ναι! Απ’ το πουθενά, απ’ την άκρη του φοιτητόκοσμου, μέσα στις σκηνές και την μπίχλα, τότε που ήθελα επιτέλους να αναπνεύσω μετά την εξεταστική. Θυμάμαι κακοκαιρία, παρανομίες, γέλιο, αμέτρητες γειτονιές από σκηνές, μπάφους, πιοτό και κορμιά, αέρας απελευθερωτικά απίστευτος, ιδιωτική παραλία, μπιτσόμπαρο πρωί-βράδυ, πρώτη εμπειρία του Ιουλίου. Και πάλι, τόσος κόσμος και δεν την έπεσαν σε μένα. Ας είναι. Είπα θα χάσω κιλά. 

Κιλά δεν ξεφορτώθηκα, γιατί ό,τι εύχομαι, δεν πραγματοποιείται. Πήγα στην Πάρο μ’ έναν κόμπο στο στομάχι, όπως κάθε καλοκαίρι, και βρήκα έναν ενθουσιασμό που δεν περίμενα. Το ταξίδι ξεκίνησε οικογενειακά με γέλια γύρω στις 10 το βράδυ, έπιασε Πειραιά μετά από 3 στάσεις στις 5.15 το πρωί, έδεσε λιμάνι στις 10.20 και δεν θέλαμε να τελειώσει 6 μέρες και 13 ώρες-ταξίδι-επιστροφής αργότερα. Η καλύτερή μου εμπειρία σημειώθηκε στην Αντίπαρο: δέκα άτομα από 13 έως 53 χρονώ βρεθήκαμε στον ίδιο χώρο, κάτω από το αιώνια εύθυμο βλέμμα του Bob Marley να χορεύουμε με παλιές λατρεμένες μουσικές. Την χειρότερη εμπειρία ήδη την ξέρεις, άμα ξέρεις και το λόγο που κατεβαίνω κάθε χρόνο στο νησί. Το παράπονό μου ήταν που δεν απόλαυσα το ηλιοβασίλεμα και δεν ανέμισαν τα μαλλιά μου απ’ το παράθυρο του αυτοκινήτου… α στάσου, το τελευταίο έγινε στο πλοίο. Εντάξει τότε. Μην περιμένεις να το αναλύσω το θέμα, θα πάρω σπίτι στην Πάρο και μια ψαρόβαρκα το μωρό μου όταν μεγαλώσω.

Μετά δεν ήθελα να πάω στη Θάσο.

Παραμύθι

Βιαστικό παιδί πού πας; Τρέχεις και οι αναμνήσεις σου ανεμίζουν καθώς απομακρύνεσαι… Στάσου! Σου ‘πεσαν δυο όνειρα! Δεν ανησυχείς, φωνάζεις από μακριά, “θα κάνω καινούργια, γυαλιστερά και μεγάλα”! Τι αθωότητα, σκέφτομαι. “Τι ανοησίες, πόσο αφελές!” κραυγάζει η φωνή στο μυαλό μου και δυο μάτια που καίνε, με καρφώνουν. Ανατριχιάζω. Στρέφω το βλέμμα μου στη στροφή που πέταξε το παιδί. Μάνα δεν έχει; Να του μάθει να μην απομακρύνεται μονάχο, να μην μιλάει σε ξένους, να είναι ολιγαρκές και ευγενικό, επιφυλακτικό με όποιον το κοιτάει επίμονα, εγκάρδιο με όσα το περιβάλλουν με αγάπη. Α, και να μην τα παρατάει.

Όχι, είναι ορφανό από μάνα, πατέρα και σκοτούρες. Θα τα μάθει όλα με τον δύσκολο τρόπο, μεγαλώνοντας πολλά πολλά λάθη, παίζοντας κρυφτό και κυνηγητό με λυσσασμένους ανθρώπους και καλοκάγαθα ζώα. Έτσι το διάλεξε η ζωή. Αν είχε επιλογή, ίσως και να γινόταν κακομάθημενο παλιόπαιδο, με όλα τα χρυσά και τ’ ακριβά του κόσμου, μα σίγουρα όχι τα πολύτιμα. 

Αναπαράσταση

Έχω μία σκέψη… το λες και όνειρο. Ξέρεις, είναι από τα καλοκαιρινά: κάτι το φεγγάρι εκεί πάνω, τα καρφωμένα αστεράκια στο νυχτερινό ουρανό, η ζέστη και η υγρασία παντού που σου κόβει την ανάσα. Σου πνίγουν το μυαλό και δεν μπορούν να ησυχάσουν αν δεν σου ανατινάξουν το κορμί.

Δροσερή νύχτα. Φώτα μακριά. Φαίνεται παραλία για 2, μα κι άλλα ζευγαράκια κάθονται σκόρπια στην άμμο. Ήχος γλυκός από τα κύματα και τα τριζόνια κάνουν συναυλία στο παρασκήνιο. Το στόμα είναι γεμάτο από καπνό και οι λέξεις δεν βγαίνουν. Για άλλη μια φορά ξεκινάς εσύ, αμήχανα. Έχεις εκείνο το ειρωνικό στυλάκι “στ’ αρχίδια μου, είμαι κουλ” που με κάνει να θέλω να σε σκοτώσω για πολλοστή φορά. Δεν θα με ρωτήσεις, θα δηλώσεις απλά “ακούω”. Το θέμα σου ήταν αυτό πάντα: ακούς, δεν αφουγκράζεσαι, κοιτάς, δεν βλέπεις, νιώθεις, δεν κάνεις. Ανέκαθεν μου άρεσε να παίζω με τις λέξεις. Εσένα αυτό σου την έσπαγε. Και τόσα άλλα! Αλλά δες μας: μετά από άπειρες προσπάθειες, προσεγγίσεις και επαφές και ταξίδια, αυτό ήταν το σωστό. Μια φορά πρέπει και επιβάλλεται να γίνει το σωστό για μας. Η απόφαση θα παρθεί από μόνη της. Είναι τα κορμιά που θα οδηγήσουν εκεί, η επαφή που πάντα ήθελα μαζί σου. Αντακλαστικά θα συμβεί, είναι ο μαγνήτης που λέγαμε, ο “κρυπτονίτης”. Θα έχω τόσο θελκτικό βλέμμα και μέσα σ’ αυτό τόση ανυπαρξία χωρίς εσένα, που θα σε μαγέψω. 

Δανεικά

Κοιτάζω την πληγή που επουλώνεται στο χέρι μου και σκέφτομαι γι’ αυτή την ανοιχτή όλο αίμα στην καρδιά. Ένας θάνατος και ένας έρωτας… ή καλύτερα, ανάποδα: πρώτα ο έρωτας κι ύστερα ο θάνατος. Η άρνηση τα φταίει όλα. Αρνούμαι να παραδεχτώ, να δω, να ακούσω, να αρχίσω, να ζήσω. Με τρώει αυτή η πληγή… σαπίζει, δεν επουλώνει, μολύνεται και μολύνει κάθε μου σκέψη και κάθε πρωινό μου, μάταιο όπως αρχίζει, χωρίς εσένα στο διπλανό μαξιλάρι, χωρίς κανένα.

Δεν θα με λέτε απαισιόδοξη. Να με φωνάζετε τρελή. Μόνο ένας τρελός αγαπάει με το μυαλό, την ψυχή, την καρδιά, τα χέρια, τα πόδια, τα μάτια, τα ρούχα, τις πλατείες, τα μπαλόνια, τα πολύχρωμα στολίδια και τις ασπρόμαυρες ζωγραφιές, τις ρομαντικές μουσικές και τις άχαρες βρισιές. Μόνο ένας τρελός συνεχίζει να αγαπάει έτσι. Μόνο ένας παρανοϊκός συνεχίζει να μιλάει με λόγια μελωμένα και πράξεις αυτοθυσίας σε καρδιά που μόνο θυμάται κομμάτια και δεν ζει το ολόκληρο… ή, όπως μου είπε κάποιος: “Θα σου πω κάτι ωμό: δεν υπάρχουν συναισθήματα. Όλα είναι στο μυαλό”. Ναι, τα λιθαράκια της αγάπης λέγονται αναμνήσεις.

Σκόρπια

take one note at a time. now stick with each one's rhythm. this is music. and this is life. 

Με πόσα τρέχει το μυαλό; Σίγουρα τα πόδια δεν το φτάνουν. Τα "αν" και τα "ίσως" και τα "θα" είναι τα εμπόδια που μοιάζουν να διογκώνονται όσο φτάνεις στο τέρμα... τα μπάσταρδα! Πανικός. Βάλε στη γραμμή τα βήματα και στη σειρά τις σκέψεις. Τίποτα στην αναμονή. Ό,τι δεν κινείται, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Δεν είναι λαβύρινθος ρε! Απλά ζωή είναι.

Γυναίκα.

Είναι άγρια.

Θυμίζει κάτι από μαγεία κάποιο ξεχασμένο καλοκαίρι στο νησί. Δάσος τριγύρω κι εκείνη να σου ψιθυρίζει παρθένα μυστικά κάτω απ’ τα δέντρα που λατρεύει και να τρέχει ξυπόλητη. Γέλιο δυνατό, σχεδόν πρωτάκουστο και επικίνδυνο. Πονηρό ζώο. Το ποθείς αυτό τ’ αγρίμι, κι άλλο τόσο θες να το αφήσεις ελεύθερο κι όπου σε βγάλει… στον Παράδεισο μια φορά, στην Κόλαση εκατό.

Είναι τρυφερή.

Όσο γαλήνια, άλλο τόσο απρόβλεπτη. Ξεσπάει όπως το κύμα στον βράχο. Η μάνα της και η μάνα όλων της το έμαθε. Δεν γίνεται αλλιώς. Κάτι νανουρίσματα ψιθυρίζει τη νύχτα και την ημέρα πλέκει: ιστορίες για αγάπες και όμορφους ανθρώπους, εγκώμια των φιλάνθρωπων, συμβουλές επί συμβουλών για το “πώς” και το “γιατί” και όλα τα αναπάντητα ερωτήματα. Χαϊδεύει πληγές και γιατρεύει την ψυχή κάθε μέρα, όπως σκουπίζει επιμελώς τη σκόνη από τα έπιπλα –κάθε μέρα. Πανάρχαιο βάλσαμο, από πλευρό φτιαγμένη, μα ολόκληρη όπως κανείς. Πρότυπο.

Σχεδια-ζω.

Πάντα σχεδίαζα τον φανταστικό αγαπημένο σε tabula rasa, κάθε φορά και διαφορετικό σχέδιο και διαφορετικό λευκό χαρτί. Βολικό.

Ένας ψηλός, με μαύρα μαλλιά και πράσινα μάτια ήταν ο πρώτος και ήταν ονειρικός: ένας βρώμικος πρίγκιπας που με πήρε με το σαραβαλάκι του και χαθήκαμε στο δάσος. Αυτό ήταν και το πρώτο μου φιλί και ξύπνησα έχοντας τη γεύση του στα χείλη μου. Από τότε κατήργησα τις λευκές κόλλες και πάντα υπήρχε η δική του μορφή στο σχέδιο.

Δεν άργησε να έρθει ο έρωτας. Κι ήταν η ωμή του όψη, η μονόπλευρη. Κάπου αστόχησε, κάπου ξαστόχησα και δεν θυμάμαι πια. Η κοροϊδία χαράχτηκε κι ας μην ήταν ποτέ στα σχέδια.

Τόλμη

Μη φύγεις, μη φύγεις...

Κάτι σα νανούρισμα και παρακαλητό τις νύχτες.

Τότε δυσκολεύομαι να ανοίξω το μυαλό,

να καταλάβω τι είναι καλύτερο για σένα και για μένα.

...είναι που μπαίνουν μπροστά τα όνειρα και

η πραγματικότητα κάνει πίσω σκυφτή,

με εκείνο το πονηρό βλέμμα "θα ξαναγυρίσω".

Μη φύγεις, μη φύγεις.

Κάτι σαν δύναμη, κουράγιο και υπόσχεση.

Σου τάζω σαν παιδί άμα μείνεις κι ακούσεις κι αγαπήσεις.

Πάρε το δύσκολο το δρόμο, όπως παλιά,

που ήμασταν μικροί και ήρωες και σώζαμε τον κόσμο.

Τώρα σώσε τον εαυτό σου.

Βίωμα.

Το μωρό: εγώ και αυτό. Ο τιμωρός: εμείς και αυτός. Η μάνα: εμείς, αυτός και αυτή.

Μέσα στη μανία και το ουρλιαχτό, είναι η σιωπή. Υπάρχει και δυναμώνει με το κλάμα της μάνας. "Φτάνει" και "ντροπή" και "σας παρακαλώ" και χέρια να πηγαινοέρχονται. Ανεβοκατεβαίνουν με λύσσα και το ζώο κάθεται ανήμπορο. Εγώ και αυτό και αυτός...το πραγματικό ζώο. Ξερίζωμα κι αληθινός πόνος. Η μάνα να μαζεύει τα σπασμένα και τα βρεγμένα. Έβρεχα το κρεβάτι μου από ανάγκη, από φόβο, κι αυτό το ίδιο έκανε. Με κοίταξε στα μάτια και για ένα μακρύ δευτερόλεπτο ενωθήκαμε. Τα βιώματα ενώνουν, όχι τα χέρια...τα χέρια με βία.

Όταν μεγαλώσεις, θα σε πάρω να φύγουμε από δω.